كليسا Church در آموزه مسيحى به امت مسيحى و يا به هر مجموعه يا تشكلى از مؤمنان مسيحى گفته مى شود. كلمه يونانى اكليسيا، (ekklesia) در يونان باستان به اجتماع رسمى شهروندان گفته مى شد. در ترجمه يونانى «سبعينيه » عهد عتيق (قرن هاى 3- 2ق م) اين واژه براى اجتماع عمومى قوم يهود و به خصوص براى اجتماعات دينى، مثلا براى شنيدن تورات، به كار برده شده است.

در عهد جديد، اين واژه براى مسيحيان سراسر عالم (متى، 16: 18)، مسيحيان يك منطقه خاص (اعمال، 5: 11) و نيز اجتماع حاضران در يك خانه خاص عبادت (روميان، 16: 5) به كار رفته است. همچنين كليسا «عروس مسيح » (مكاشفه، 21: 9؛ افسسيان، 5: 23- 32) و «بدن مسيح » (كولسيان، 1: 18) خوانده شده است.

پس از مصلوب شدن و رستاخيز عيسى مسيح، پيروانش بر اساس دستور وى مامور شدند به اطراف بروند و انجيل را براى نوكيشان موعظه كنند. پس از آن كه مسيحيان مطرود يهوديان شدند، اجتماعاتى همانند كنيسه يهوديان براى خود تشكيل دادند. به تدريج كليسا به صورت يك نهاد تحت امر اسقف درآمد. با اين كه مناقشات مختلف وحدت كليسا را تهديد مى كرد، به جز در مورد چند فرقه كوچك كه در نهايت نيز باقى نماندند، تا چند قرن وحدت كليسا محفوظ ماند؛ تا اين كه از زمان جدايى كليساهاى شرق و غرب در سال 1054م و تجزيه كليساى غرب پس از نهضت اصلاح دينى پروتستان در قرن شانزدهم، كليسا به قسمت هاى مختلفى تقسيم شد، كه بيشتر آنها خود را يگانه كليساى واقعى يا دست كم بخشى از كليساى واقعى مى دانستند.

در شوراى نيقيه چهار مشخصه براى كليسا تعيين شده است:

1. وحدت؛

2. قداست؛

3. جامعيت؛

4. وابسته بودن به حوارى.

از وصف وحدت برمى آيد كه با انشعابات كليسا سازگارى ندارد. قداست كليسا به اين معنا نيست كه تمام اعضايش قديس اند، بلكه بدان معنا است كه روح القدس بنيانگذار آن است. جامعيت در اصل به معناى كليساى جامع در مقابل اجتماعات محلى است، اما به تدريج متضمن كليساى رم شده است. و سرانجام وابسته بودن به حوارى حاكى از آن است كه به لحاظ تاريخى كليسا متصل به حواريون و زندگى زمينى عيسى است. كاربرد واژه كليسا به معناى ساختمان محل عبادت، يك معناى مجازى است.

منابع:

1. http://www.hawzah.net/Per/Magazine/HA/009/ha00904.asp

2. فصلنامه هفت آسمان، شماره 9 (برگرفته از: Britannica, 1995. ترجمه: احمدرضا مفتاح)

    1383 بازديد     0 امتياز     22 مطلب