| تروريسم دولتي(State Terrorism).
سياست تهديد و مداخله خشن و قهرآميز يك دولت در امور دولتهاي ديگر و تخلف از قوانين بينالمللي و منشور ملل متحد. استراتژي تروريسم دولتي، شكل افراطي اعمال روشهاي خشونت، تهديد و باج سبيل در حوزههاي نظامي، سياسي و ايدئولوژيك است. ويليام دي پرديو Perdue در سال 1989 در اثر خود به نام تروريسم و دولت، ويژگيهاي تروريسم دولتي را به شرح زير بيان كرده است:
1- اقدامات سياسي يك دولت نسبت به مردمش براي اعمال سلطه از طريق ايجاد وحشت كه ممكن است از راه كنترل مطبوعات و رسانهها، شكنجه و آزار، محاكمات غيرعادلانه، منع گردهمائيها و اعدامهاي سريع تحقق يابد.
2- حمله مسلحانه نيروي نظامي يك دولت به هدفهائي از دولت ديگر كه در آن جا مردم به خطر افتد.
3- تلاش براي از بين بردن مأموران دولتهاي ديگر.
4- اشغال نظامي يك كشور، خواه به صورت كنترل مستقيم و خواه از طريق ايجاد پايگاه عملياتي.
5- عمليات سري و پنهاني يك دولت براي ثبات يا ساقط كردن دولت ديگر.
6- تبليغات مبتني بر مطالبي بياساس توسط يك دولت، خواه به منظور بيثبات كردن دولت ديگر و خواه جلب حمايت عمومي از نيروهاي نظامي، سياسي يا اقتصادي هدايت شده در كشور ديگر باشد.
7- عمليات نظامي يا مانوورهاي انجام شده توسط يك دولت در خارج از سرزمين يا آبهاي سرزميني آن دولت.
8- استفاده از مزدوران نظامي توسط يك دولت براي ساقط كردن حكومت كشور ديگر.
9- حمايت و پشتيباني از دولتهايي كه حق تعيين سرنوشت مردم را نفي ميكنند.
10- فروش اسلحه در جهت ادامه جنگهاي منطقهاي، با وجود تلاشهائي كه براي يافتن راه حل سياسي و فيصله مسالمت آميز اختلافات در جريان است.
11- انتقال تسليحات اتمي توسط يك دولت به سرزمين يا آبهاي سرزميني يا فضاي دولتهاي ديگر و يا در آبها و فضاي بينالمللي.
12- گسترش يا آزمايش تسليحات داراي قدرت تخريبي زياد كه در تمام شرايط احتمالي، موجب كشتار جمعي و تخريب محيط زيست ميشود.
منابع:
1. فرهنگ علوم سياسی، نوشته علی آقا بخشی با همکاری مينو افشاری راد، انتشارات مرکز اطلاعات و مدارک علمی ايران، 1376 | 
