بيش از هزار سرباز سورى در حال برچيدن پايگاه هاى خود در جنوب بيروت به منظور انتقال به دره بقاع و يا خروج از لبنان هستند. اين حركت در پى تصويب قطعنامه ۱۵۵۶ شوراى امنيت سازمان ملل صورت مى گيرد، قطعنامه اى كه خواستار خروج نيروهاى خارجى _ ارتش سوريه _ از لبنان و خلع سلاح و انحلال گروه هاى شبه نظامى _ جنبش حزب الله _ در آن كشور شده است. هر چند كه سوريه و لبنان قطعنامه ۱۵۵۶ را به دليل «دخالت در امور داخلى كشورهاى عرب» با خشم و نفرت رد كردند و حتى پارلمان لبنان با اصلاح قانون اساسى و تمديد رياست جمهورى اميل لحود به مدت سه سال ديگر، يكى از بندهاى قطعنامه را در عمل ناديده گرفت، اما با نزديك شدن زمان ارائه گزارش كوفى عنان دبيركل سازمان ملل متحد به شوراى امنيت درباره ميزان پايبندى سوريه و لبنان به قطعنامه ،۱۵۵۶ رهبران دمشق و بيروت مى كوشند تا با حركت در مسير اجراى برخى بندهاى قطعنامه از رويارويى تمام عيار با سازمان ملل و تحمل پيامدهاى نقض قطعنامه، فرار كنند. در واقع رهبران سوريه قطعنامه ۱۵۵۶ را كه به ابتكار آمريكا و حمايت قاطع فرانسه در اوايل ماه جارى ميلادى در شوراى امنيت به تصويب رسيد، صرفاً ابزار فشارى براى واداشتن دمشق به همكارى با نيروهاى آمريكايى در عراق و اخراج رهبران گروه هاى فلسطينى حماس و جهاد اسلامى از خاك سوريه مى دانند. آنها براى چنين تصورى، دليل قوى و قاطعى در دست دارند. رهبران سوريه به ياد مى آورند كه پس از پيمان طائف كه به پايان جنگ داخلى ۱۴ ساله لبنان در سال ۱۹۹۰ انجاميد، ادامه حضور ۱۷ هزار نظامى سورى در قلمرو آن كشور با مشكل روبه رو شد، اما حافظ اسد رئيس جمهور فقيد سوريه با چرخشى ناگهانى در سياست خارجى خود، از طريق مشاركت در ائتلاف بين المللى عليه عراق و اعلام آمادگى براى مذاكره با اسرائيل در كنفرانس مادريد، حمايت واشنگتن را از تداوم حضور ارتش سوريه در خاك لبنان _ كه چيزى جز سلطه سياسى بر آن كشور كوچك نيست _ به دست آورد. از نگاه بشار اسد رئيس جمهور كنونى سوريه، همان سناريو در حال تكرار است. به تصور او سوريه مى تواند از طريق همكارى با واشنگتن براى تامين امنيت عراق و نيز اخراج رهبران حماس از دمشق، آمريكا را از پيگيرى جدى خروج نظاميان سورى از لبنان باز دارد. از همين رو پس از ديدار اخير ويليام برنز نماينده آ مريكا در خاورميانه با بشار اسد در دمشق، رسانه هاى بين المللى از موافقت اسد جوان با گشت زنى مشترك نظاميان آمريكا و سوريه در مرز عراق به منظور جلوگيرى از نفوذ «نيروهاى انتحارى» به خاك آن كشور و همچنين آ مادگى دمشق براى از سرگيرى مذاكرات دوجانبه با دولت اسرائيل خبر دادند. پاره اى سايت هاى خبرى نه چندان معتبر نيز از اخراج خالد مشعل رهبر سياسى حماس از سوريه سخن به ميان آوردند. با اين همه اين نوع اقدام ها _ در صورت صحت _ گرچه از فشار آمريكا بر سوريه مى كاهد اما به پذيرش ادامه استقرار ارتش سوريه در خاك لبنان از سوى آمريكا و عادى سازى روابط دوطرف منجر نمى شود. آمريكا فقط در صورتى حضور ارتش سوريه را در لبنان تحمل مى كند كه اين حضور خلع سلاح نيروهاى حزب الله را در پى داشته باشد. به ادعاى آمريكا و اسرائيل، حزب الله لبنان حدود ۱۳ هزار موشك كاتيوشا و ده ها فروند موشك با برد ۵۰ تا ۶۰ كيلومتر در جنوب لبنان مستقر كرده است و به وسيله آنها قادر است شهرك هاى شمالى و حتى شهرهاى پرجمعيت مركزى اسرائيل را هدف قرار دهد.

واشنگتن و تل آويو، به شدت نگران آنند كه با تشديد فشارهاى بين المللى عليه ايران _ در ماجراى پرونده هسته اى _ حزب الله به عنوان متحد نزديك تهران، توان نظامى خود را عليه اسرائيل به كار گيرد. بنابراين از نظر آنها پيش از وقوع چنين حادثه اى، حزب الله بايد خلع سلاح شود و اين نكته اى است كه به صراحت در قطعنامه ۱۵۵۶ گنجانده شده است. در اين ميان، اگر ارتش سوريه ماموريت خلع سلاح حزب الله را بپذيرد _ امرى كه مستلزم چرخشى ۱۸۰ درجه اى در سياست هاى دمشق است _ جابه جايى محدود نيروهاى آن كشور در لبنان، حاميان قطعنامه ۱۵۵۶ _ به جز فرانسه _ را راضى خواهد كرد، اما اگر رهبران دمشق بر استمرار حضور نظامى حزب الله در جنوب لبنان اصرار ورزند، فشار آمريكا بر سوريه از طريق پيگيرى جدى اجراى مفاد قطعنامه ۱۵۵۶ شدت خواهد گرفت. نهايت اينكه سوريه بر سر دو راهى همكارى با آمريكا يا فشار فزاينده قرار گرفته است و تجربه نشان مى دهد كه سورى ها در «چرخش سياسى» ماهرترين بازيگران خاورميانه اند!