هرگز فراموش نمی‎کنم که در عصرهای پنج‎شنبه مسجد اعظم قم، آیت‎ا... حسین مظاهری درس اخلاق درخوری را برگزار می‎کردند و هزاران نفر از طلاب دانشجو از اقصی نقاط کشور، در این کلاس درس شرکت می‎کردند. یکی از حکایات بسیار مهمی که استاد از حضرت امام خمینی نقل می‎کردند، این بود: «روزی حضرت امام از آیت‎ا... اشراقی (داماد ایشان) پرسیدند که آقای اشراقی اگر خداوند به‎شما امکان استجابت قطعی فقط یک دعا را بدهد از خداوند چه خواهی خواست؟ اشراقی جوان که درگیر دغدغه‎های فلسفی و معرفتی و هستی‎شناسی بود، گفت که از خداوند علم اولین و آخرین را می‎خواهم. مبدأ و مقصد جهان چه بود و چه خواهد شد؟

حضرت امام آهی کشیدند و گفتند که نه پسرجان، نگرفتی. علم اولین و آخرین به چه درد می‎خورد؟ از خداوند طلب عاقبت‎به‎خیری باید کرد که عاقبت‎به‎خیر شویم.»

شاید این مطلب در ابتدا خیلی اخلاقی به‎نظر بیاید، اما واقعیت آن است که بیش از آن که اخلاقی باشد – که البته هست – تاریخی است؛ تاریخ زندگی یک انسان، جامعه و جریان‎ دینی و سیاسی و اجتماعی.

وقتی که به همین روزهای آخر خرداد فکر می‎کنم، به‎ یاد کشمکش‎های شکل گرفته حول قدرت‎خواهی حداکثری ابوالحسن بنی‎صدر می‎افتم؛ رییس‎جمهور نظام جمهوری اسلامی که ساختار پارلمانی داشت و در طلب قدرت حداکثری نظام جمهوری ریاستی بود؛ امری که برخلاف قانون اساسی کشور و وفاق عامه مردم بود. همچنین به یاد اعلام جنگ مسلحانه سازمان مجاهدین خلق که روزی امید بخشی از مردم ایران برای رهایی از سلطه ستم‎شاهی بوده‎اند، می‎افتم؛ جوانانی که با صداقت و اخلاص پا در عرصه میدان گذاشته بودند، به‎علت عدم درک صحیح از واقعیت‎های عقیدتی و سیاسی جامعه ما به ابزار مارکسیسم روی آوردند و سعی کردند با استفاده از ادبیات مارکسیستی نبرد علیه حاکمیت دست به جنگ مسلحانه گسترده علیه امپریالیسم بزنند، اما بازماندگان آن‎ها روزی خود ابزار دست امپریالست‎ شدند و در راه منافع امپریالیسم و علیه منافع ملت دست به نبرد مسلحانه زدند. در همین ایام، یعنی 31 خرداد 1360، بود که در تهران دست به تظاهرات مسلحانه زدند. شش روز بعد با انفجاری مهیب به جان امام جمعه تهران حجت‎الاسلام سید علی خامنه‎ای در مسجد ابوذر تهران سوء قصد کردند و در روز هفتم تیرماه انفجار بزرگ مقر حزب جمهوری اسلامی را سازمان دادند، در حالی‎که قرار بود که بسیاری از آنانی که در جلسه نیز نبودند به همراه آنان با انفجار بمب زیر آوارها بمانند.

امروز، وقتی تبلیغات مناظرات تلویزیونی کاندیداها، مشاهده می‎شود، وحشت سراسر وجود انسان را می‎گیرد که چگونه است مردانی که دیروز به نوعی دیگر سخن می‎گفتند اکنون زبان و ادبیات آنان کاملا تغییر یافته است؛ تغییراتی که نه تنها قابل تأمل بسیار است بلکه جای تأسف آشکار دارد و حکایت از واقعیت‎های درونی انسان‎شناختی می‎کند.

تردیدی وجود ندارد که گفتمان بلوف و رقابت در فضای انتخاباتی تا حدود زیادی غلبه دارد. اما گفتمان بلوف و رقابت با گفتمان خصومت و چنگ‎اندازی کاملا متفاوت است؛ گفتمانی که در اغلب برنامه‎ها کاملا مشهود و عیان بود و (جز یکی از کاندیداها) صحنه برنامه‎ها و مناظره‎ها به صحنه نبرد تلخ قدرتی بدل شده بود که انسان را آزار می‎داد.

مردانی که گذشته خود را به‎کناری گذاشته بودند و با خداحافظی تلخی با خویشتن واقعی خویش، عرصه‎های پنهان رقابت در عرصه قدرت را به میدان واقعی نبرد قدرت تبدیل کردند.

سخت است اگر بخواهم مصداق بیاورم و خاطرآزده نمایم، ولی یک نکته در این میان، برای صاحب این قلم، عجیب بود و آن طرح سؤال هاله‎نور آقای سید محمدعلی ابطحی از آقای کروبی بود.

تردیدی وجود ندارد که اگر احمدی‎نژاد از چنین موضوعی سخن گفته باشد، سخن نادرستی بوده است. هرچند ممکن است کسانی که قایل به علوم هاله‎بینی هستند با این ادبیات ما هماهنگ نباشند، اما عجیب این‎جاست که آقای سید محمدعلی ابطحی فرزند آقای سید حسن ابطحی است؛ مردی که با کتاب‎های «پرواز روح» و «ملاقات با امام زمان(عج)» گسترده‎ترین ادبیات مرتبط با مفاهیم مشابه را در کشور شایع کرد و از خود اسطوره‎ای عجیب در ملاقات با حضرت امام زمان(عج) ساخت و بر ادعاهایی پای فشرد که مبانی معرفتی و حکمی تشیع را به‎شدت دچار خدشه می‎کرد.

هنگامی که روایت آقای سید حسن ابطحی از ماجرای ملاقات ادعای مرحوم میرزامهدی اصفهانی با حضرت امام زمان(عج) را خواندم که در آن‎جا مرحوم میرزا مهدی اصفهانی پس از سال‎ها تلاش در مسیر فلسفه و عرفان و تلمذ در نزد سید احمد کربلایی از شاگردان بزرگ عارف برجسته ملا حسینقلی همدانی، به معنویتی دست نیافت نهایتا به اهل بیت رجوع کرد و در مسجد سهله امام زمان را رؤیت کرد – و یا به خواب دید – که بر روی سینه‎اش به خط سبز نوشته شده بود «طلب المعارف من غیر طریقنا اهل البیت مساوق الانکارنا.» طلب معرفت از غیر از مسیر ما اهل بیت مساوی با انکار ما اهل بیت است. در نتیجه میرزا مهدی اصفهانی دست از همه مباحث فلسفی و عقلی شست و به مشهد آمد و با مراجعه به روایات و سنت به کسب معرفت دین پرداخت؛ امری که پایه‎گذار مکتب اخباری جدید یعنی همان مکتب تفکیک گردید.

برای این سؤال در تابستان 1362 به نزد آیت‎ا... مصباح یزدی که در دماوند منزلی اجاره کرده بودند، رفتم. با حوصله پاسخ داد که مبانی فلسفی ما دقیقا براساس مبانی توحید مفضل و کتاب عقل و الجهل و علم اصول کافی است و هیچ منافاتی با مبانی عقیدتی اهل بیت ندارد. تازه این مسئله که اولا ادعای رؤیت امام زمان(عج) قابل تکذیب است و مگر هر رؤیتی در هر حالتی اعم از خلسه و خواب و بیداری باشد، حکایت آن در احکام عقلی و نقلی اسلام خدشه‎ای وارد نمی‎سازد.

امروز وقتی که می‎بینیم سید محمدعلی ابطحی که بخش اعظم اعتبار خود و خانواده‎اش را مدیون همان کتاب‎های پرواز روح و ملاقات با امام زمان(عج) و سایر آثار مشابه با آن پدرش است، این‎چنین این موضوع را به سخره می‎گیرد، جای تعجب دارد.

اگر احمدی‎نژاد و یارانش متهم به علاقه‎ به مسجد جمکران هستند، چه کسی هیاهوی جمکران رفتن‎ها را در ایران گسترش داد و از احکام مستحبی و فروعات آن گفت و نوشت. تاریخ و مردم نباید و نمی‎توانند فراموش کنند که آن‎هایی که روزی نان در کاسه دین ترید کردند و امروز که «ترید دین» به‎کارشان نمی‎آید، چنین کاسه می‎شکنند و چگونه است انقلابیون دیروز، سازشکاران امروز می‎شوند؛ مردانی که تا دیروز با جلوه‎های مختلف لمپنیسم مبارزه می‎کردند، امروز در ادبیات و فیلم و سیاست به لمپنیسم پناه برده‎اند.

آیا واقعیت لمپنیسم تغییر کرده و یا خود دچار تغییر و استحاله شده‎اند و آیا با پذیرش واقعیت‎های تغییر یافته خود بر همان مبانی استوارند و یا آن‎که مبانی را به هرشکل برقامت خود استوار می‎کنند.