اخترشناسان و فیزیک­دانان در قرن بیستم تلاش نمودند تا عمر دقیق کیهان را تعیین کنند. آنها با استفاده از نظریۀ نسبیت عام، یک جهان در حال انبساط را تصویر کرده و شواهد بسیاری را برای این تصویر اقامه می­کنند.

در این نوشتار، باربور اولاً از این گونه نظریه­های جدید کیهان­شناختی بحث می­کند و به مبانی آنها و برخی از قوانین مرتبط با آنها سخن می­گوید؛ و ثانیاً به بحث دربارۀ ارتباط آنها با مفهوم «آفرینش» می­پردازد.

وی درصدد یافتن پاسخی برای این پرسش است که آیا این نظریه­ها و قوانین، با مفهوم آفرینش، آن گونه که در کتب مقدس آمده، متعارض­اند یا نه؟

فهرست مطالب کتاب به شرح زیر است:

● چهار دیدگاه

● تعارض

1. جهان از راه تصادف

2. هماهنگ‌سازی سِفر پیدایش و انفجار بزرگ

● استقلال

1. معناي دیني آفرينش

2. نقش داستان­های آفرينش

● گفتگو

1. فهم­پذیریِ کیهان

2. امکان کيهان

● يکپارچگي

1ـ طرح و تدبير: اصل آنتروپيك ]= انسان‌مداري[ (Antropic Principle)

2. مدل­هاي خداوند به عنوان آفريدگار

3. اهميت انسان