انگار كه چشم بصيرتش كور گشته است، گويا كه در منطقه ما زندگي نمي كند و در جهان ديگر به سر مي برد و تحولات و رخدادهاي منطقه اصلا برايش اهميتي ندارد و هر كس شبانه روز در راستاي جلب رضايت سران "اسراييل" تلاش مي كند، خوشحال مي شود. رفتار اين مرد كه خودش را رئيس ملت فلسطين به شمار مي آورد عجب و غريب مي نمايد، حال آن هيچ نمودي از رياست در رفتار وي به چشم نمي خورد. با دشمن ملتش دوست است. در هنگام ديدار سران تل آويو تبسم مي كند، مي خندد، قهقه سر مي دهد و آنان را در آغوش مي كشد و آنان را مي بوسد و زماني كه مسئله به يك فلسطيني مربوط مي شود شير مي گردد و مي غرد و دندان تيز مي كند و لجاجت مي ورزد و ديدار و گفت و گو به امري محال مبدل مي گردد و مسئله گفت و گوي ملي را مطرح مي سازد كه فقط رسانه ها روي اين مسئله مانور داده اند.

محمود رضا عباس دو روز پيش در اجلاس اتحاديه آفريقا شكست مشي و رويكردش را به عنوان يك مشي راهبردي اعلام كرد، اما گفت كه هرگز مايوس نخواهد شد و به رغم سيلي هاي پيدا و پنهاني كه به رخسارش نواخته شده است تا آخرين نفس به مذاكراتش با دشمن صهيونيستي ادامه خواهد داد؛ به گونه اي كه مثل معروف "دست از پا دراز تر برگشت" به مثل "با چهره اي برافروخته تر به خاطر تكرار ضربات سيلي برگشت" مبدل شد.

هيچ يك از جنايات اسراييل عليه ملت فلسطين از يورش هاي وحشيانه به مناطق فلسطيني گرفته تا بازداشت مردم بي گناه فلسطين، محاصره، تخريب زمين هاي كشاورزي، گرسنه نگه داشتن اين ملت و تهديدات روزمره رژيم صهيونيستي مبني بر تشديد تجاوزات عليه اين ملت مانع از ايفاي نقش "خواستگاري دختر از پسر" توسط عباس نشد.

از سوي ديگر، منابع اسراييلي دست دادن ايهود باراك وزير جنگ رژيم صهيونيستي با جلال طالباني رئيس جمهور عراق در تاريخ 30/6/2008 در حاشيه اجلاس سوسياليسم بين المللي در آتن ـ پايتخت يونان ـ را اقدامي تاريخي ارزيابي و اعلام كردند كه براي نخستين بار چنين يك مقام صهيونيستي با رئيس جمهور عراق دست مي دهد.

اين منابع به نقل از خبرگزاري "آكي" ايتاليا گزارش دادند: زماني كه محمود عباس اين دو مقام را به همديگر معرفي كرد آنان با هم دست دادند.

دفتر رياست جمهوري عراق با انتشار بيانيه اي توضيحي اعلام كرد كه موافقت طالباني با درخواست عباس در زمينه دست دادنش با باراك به اين خاطر است كه طالباني رئيس اتحاديه ميهني كردستان و نائب رئيس اتحاديه سوسياليسم بين المللي مي باشد نه رئيس جمهور عراق.

در بخش ديگر اين بيانيه آمده است: آنچه اتفاق افتاد يك رفتار اجتماعي و متمدانه بود و هيچ انگيزه اي در وراي اين رفتار نهفته نيست و هيچ تبعاتي براي كشور عراق ندارد و هيچ مغايرتي با سياست هاي جمهوري عراق و رويكردها و خط مشي و مواضع حمايت آميز آن از ملت فلسطين و تشكيلات خودگردان فلسطينن ندارد.

هر كس با دشمنان مذاكره كند اگر به مشي مذاكره ايمان داشته باشد به دلال آنان مبدل نمي شود و براي بهبود وجهه آنان نقش ميانجي را ايفا نمي كند تا گاهي اعلام كند كه صلح پوشالي باعث برافراشته شدن پرچمشان بر روي ده ها پايتخت عربي مي شود و گاهي نيز آنان را به ديگران معرفي مي كند، انگار كه اين مسئله بزرگ ترين آروزيش است. هر كس به مشي مذاكره ايمان داشته باشد زمينه هاي قدرتمندي و ايجاد اهرم فشار را فراهم مي سازد و حد فاصلي ميان خود و طرف ديگر قائل مي شود و ديدارهايش صرفا در چارچوبي بسيار رسمي و سرد صورت مي گيرد نه دوستانه و گرم. اما چه گفت بايد در اينجا كه دستان اين مذاكره كنندگان به خون ملت فلسطين آغشته است؟ پس از آن براي ما از مشروعيت يك عده خودفروخته و وجدان باخته سخن مي گويند، همين بس كه بي آبرو و روسياه هستند.