با ورود حزب "اسرائيل بيتنا" به كابينه اولمرت و همراه شدن اين حزب با حزب چپگراي كار در كابينه، وضع داخلي رژيم صهيونيستي مدتي ديگر به حيات خود ادامه مي دهد، زيرا پس از تجاوز اخير رژيم صهيونيستي به لبنان، وضع در داخل اين رژيم با بن بستي جدي مواجه گرديد. اين نخستين باري است كه كابينه صهيونيستي از حمايت 78 نماينده كنيست برخوردار است و احتمال مي رود كه بتواند مدتي طولاني تر به حيات خود ادامه دهد، اما در ميان گروه هاي ائتلافي شمار افرادي كه معتقدند هيچ چيز نمي تواند مانع از فروپاشي و انحلال كابينه كنوني شود، كم نيستند، زيرا برخي بر اين باورند كه اختلافات داخلي بر سر مسائلي چون امنيت و رفاه اجتماعي سبب انحلال كابينه خواهد شد و گروهي ديگر نيز اختلاف بر سر جنگ و صلح را علت انحلال مي دانند.

به نظر مي رسد كه ورود ليبرمن به كابينه ـ كه نتيجه مخلوطي از محاسبات شخصي پيچيده يك سياستمدار پر طمع و نيازهاي حزبي و ائتلافي بود ـ بدون بر جاي گذاشتن پس لرزه هاي شديد، نخواهد بود، زيرا اميدهاي بنيامين نتانياهو رئيس ليكود براي به چنگ آوردن پست نخست وزيري رژيم صهيونيستي پيش از برگزاري يك انتخابات يا پس از آن، با پيوستن حزب ليبرمن به كابينه از بين رفته است، كما اين كه اميد برخي از سران كاديما كه به كنار زدن اولمرت و نشستن به جاي او اميدوار شده بودند، نيز بر باد رفته است، زيرا نخست وزير "اسرائيل" با الحاق "اسرائيل بيتنا" فرصت جديدي به دست آورده است.

اما بر باد رفتن اين اميدها، بدون تاثير نخواهد بود، زيرا در داخل حزب ليبرمن اختلافاتي درباره اقدام بي ثمر وي براي كسب كرسي وزارت با داشتن 11 نماينده در پارلمان، بروز كرده است. از آن مهم تر، مخالفان داخلي ليبرمن در حزبش بر اين نكته تاكيد دارند كه اين عقب نشيني بزرگ بدون تحقق هيچ يك از اصول اجتماعي يا سياسي حزب صورت گرفته است.

حرف و حديث هاي زيادي درباره تغيير نظام حكومتي در رژيم صهيونيستي از پارلماني به سيستم رياست جمهوري و نيز لزوم حل مشكل افرادي كه از نظر شريعت يهودي ازدواج آنها ممنوع است، رفته است. به رغم آنكه اولمرت مدعي شده است كه توان عملي ساختن طرح هايش را در كنست دارد، اما اكنون مشخص شده است كه اين كار آنچنان هم كه او تصور مي كرد، آسان نيست. ليبرمن با تبليغات بر سر "خطر راهبردي ايران" براي رژيم صهيونيستي وارد كابينه شده است، اما بسياري از صهيونيست ها معتقدند كه خطر راهبردي حقيقي كه اولمرت و ليبرمن و عامير پرتز براي مقابله با آن آماده شده اند، بنيامين نتانياهو و طرح برگزاري انتخابات زود هنگام وي است.

همچنين برخي از اعضاي كاديما با ورود ليبرمن به كابينه مخالفت كرده اند به ويژه كه اين كار به معناي توقف كامل روند سازش سياسي با فلسطينيان است. در اين ميان اعلام برخي مسائل از جمله از سرگيري روند سازش سياسي با فلسطينيان و با سوريه از سوي برخي از سران كاديما از جمله آوي ديختر و مئير شطريت تصادفي نيست. ديختر خواستار از سرگيري مذاكرات با سوريه و شطريت خواستار پذيرش طرح ابتكار عربي براي مذاكره با فلسطينيان شده است. تسيپي ليوني وزير امور خارجه رژيم صهيونيستي و از اعضاي برجسته حزب كاديما نيز خواستار تدوين طرحي سياسي براي سازش با فلسطينيان شده است، پيش از آنكه "اسرائيل" از سوي مجامع بين المللي زير فشار قرار گيرد و ناچار شود طرحي را كه دوست ندارد، بپذيرد.

در هر حال، تحليلگران صهيونيستي اتفاق نظر دارند كه مشكلاتي كه آمريكا در عراق و افغانستان با آن روبروست اين كشور را به تحركاتي در موضوع فلسطين وادار خواهد كرد. در روزهاي اخير طرح هايي براي فعال سازي مجدد طرح نقشه راه مطرح شده است و همزمان كشورهاي عربي نيز تلاش مي كنند تا براي آرام ساختن اوضاع، بحران داخلي فلسطين را حل و فصل كنند.

بدون ترديد، همه اين تحولات فضاي مناسبي براي ليبرمن در كابينه فراهم نمي كند. اين بدان معناست كه ائتلاف جديد اولمرت با خطرات زيادي مواجه است كه فشارهاي خارجي براي تخليه شهرك هاي صهيونيست نشين به منظور پيشرفت در اجراي طرح نقَشه راه از آن جمله است. اما اين تنها خطري نيست كه ائتلاف جديد با آن روبروست، خطرات ديگري كه اهميت آن كمتر از اين خطر نيست، هم تركيب جديد كابينه را تهديد مي كند. وضع داخلي حزب كار و مشكلات موجود بر سر مطالبات امنيتي و نيز تحولات و نيازهاي فزاينده اجتماعي از مهم ترين اين خطرات است.

حزب كار پس از ورود ليبرمن به كابينه، با مشكل بزرگي مواجه است كه ممكن است اين حزب را با انشعاب جديدي مواجه سازد. رهبري اين حزب كه تا حدودي بر آراي عرب ها تكيه دارند، ممكن است با ائتلاف عرب ها و چپگراهاي داخلي خود عليه حضور ليبرمن در كابينه مواجه شود. هم اكنون نيز تهديدات فزاينده اي مبني بر جدايي از حزب صورت گرفته و در خارج از اين حزب نيز برخي خواهان تمرد گروهي عليه رهبران حزب شده اند. نتايج اين تحولات هر چه باشد، يقينا به ثبات داخلي حزب كار نخواهد انجاميد و حتي اين وضع به فراكسيون اين حزب در كنيست نيز منتقل مي شود. جالب آنكه اولمرت نيز مخالفت هاي گروهي اعضاي حزب كار در كنيست با لايحه بودجه را بهانه انضمام ليبرمن به كابينه دانسته است.

اگر درخواست فرماندهان ارتش رژيم صهيونيستي براي افزايش بودجه امنيتي كه در طول تأسيس رژيم صهيونيستي بي سابقه بوده است و اولمرت و پرتز نيز با آن موافقت كرده اند، اختلافات داخلي حزب كار نيز حتما افزايش مي يابد و علاوه بر مخالفت شماري از نمايندگان عضو حزب كار با اين طرح، نمايندگان احزاب "بازنشستگان" و جنبش شاس هم از مخالفان اين طرح هستند.

مهم ترين پيامد اين وضع، علاوه بر نگرشي كه در جامعه جهاني نسبت به كابينه اولمرت ـ با پيوستن ليبرمن به آن ـ ايجاد مي شود، مشكلات داخلي نويني كابينه رژيم صهيونيستي را در خواهد نورديد. اما اين مشاركت كه تقريبا همه احزاب ائتلاف با كنار گذاشتن برنامه ها و اصول خود در آن حضور يافته اند، نشان دهنده عمق احساس نااميدي از آينده رژيم صهيونيستي است.

زئيو اشتيرنهل از متفكران صهيونيستي در مقاله اي در توضيح اين امر در روزنامه صهيونيستي هاآرتص نوشت، دمكراسي مي تواند بر مشكلات جنگ ها، بحران هاي اقتصادي، بيكاري و برخي نيازهاي ديگر فائق آيد، اما يك مانع بزرگ وجود دارد كه از دست دمكراسي در برابر آن كاري بر نمي آيد و آن "از بين رفتن اعتماد شهروندان" است. علت اصلي بحراني كه جامعه صهيونيستي به آن گرفتار شده است، فقط شكست در جنگ نيست، بلكه خودداري مقامات صهيونيست از اعتراف به اين نكته است كه آنان مسبب اين شكست بوده اند. نظام گناهكار نيست، بلكه شخصيت هاي حقيري كه سيستم قدرت به دست آنان افتاده است، گناهكارند.

از اين رو، بحراني كه "اسرائيل" اكنون با آن روبروست، با اعطاي فرصت هاي جديد به كابينه اي كه برنامه هاي سياسي عمومي و خصوصي اش را كنار گذاشته است، حل شدني نيست. اين بحران جدي و گسترده است و بحران يك حزب يا نهاد يا اداره يا رهبر نيست، بحران يك جامعه و نقش ها و مسئوليت هاست.