تنها شكست نظامي رژيم صهيونيستي در حمله به لبنان اين رژيم را غافلگير نكرد، بلكه قدرت فائقه حزب الله در مقابله با ماشين جنگي صهيونيست ها هرگز به خيال هيچ كدام از رهبران آن ها خطور نكرده بود، مسأله اي كه برخي از اين رهبران صهيونيست آن را دور جديدي از نبرد دانستند كه «اسلامي شدن جنگ» از نشانه هاي بارز آن است و دولتمردان يهود هم آن را تهديدي جدي براي موجوديت "اسرائيل" قلمداد كردند.

(1)

تسيفي ليوني وزير امور خارجه دولت عبري در ديدارش با سفراي خارجي در تل آويو آشكارا و شفاف در اين خصوص اظهار نگراني كرد. روزنامه هاي عبري كه اظهارات ليوني در اين نشست را منتشر كرده بودند، به نقل از وي نوشتند كه ليوني هشدار داده بود در صورت ادامه «مظاهر اسلامي شدن منازعه» خطر بزرگي دولت "اسرائيل" را تهديد خواهد كرد. وي تاكيد كرده بود كه افزايش روحيه و ايمان و يقين فلسطينيان و لبناني ها از نشانه هاي اين خطر در صورت اسلامي شدن منازعه خاورميانه است كه همزمان با آن قدرت بازدارندگي "اسرائيل" متلاشي مي شود و تاثير خود را از دست مي دهد؛ قدرتي كه متكي به توازن قدرت نظامي به نفع دشمن صهيونيستي است.

در واقع خلاصه پيامي كه وزير امور خارجه دولت عبري مي خواست آن را به سفراي خارجي برساند، اين است: همه كشورهاي جهان بايد در مهار جنبش هاي اسلامي تلاش كنند؛ جنبش هايي كه موفق شده اند كه جنگ با اسرائيل را جنگ رژيم صهيونيستي با اسلام معرفي كنند و توانسته اند جوامع عربي و مسلمان را نسبت به اين امر قانع كنند كه بايد با نگاه اسلامي به جنگ با "اسرائيل" نگريست و علاوه بر آن اين جنبش ها توانسته اند كه جريان هاي قومي و ملي عربي را به در پيش گرفتن نگاه اسلامي در تعامل با قضيه فلسطين سوق دهند.

اين اطلاعات در گزارش مهمي آمده بود كه صالح النعامي خبرنگار سايت اسلام اون لاين در غزه آن را تهيه كرده بود و در تاريخ 10/8/2006 اين سايت منشر شد.

در اين گزارش نظرات برخي پژوهشگران صهيونيست كه معتقدند مقاومت اسلامي در فلسطين و لبنان دولت عبري را به تحليل برده، آمده است. بنا به اظهارات اين تحليل گران صهيونيست نبرد كنوني مسلمانان سني و شيعه را با هم در مقابل "اسرائيل" متحد ساخته است، اما آنچه « اسلام سني» مي نامند، بزرگ ترين خطر براي دولت عبري مي دانند. پروفسور اوزي عراد رئيس سابق بخش مطالعات سازمان موساد و رئيس كنوني مركز مطالعاتي هرتزيليا ـ مهم ترين مركز مطالعاتي در "اسرائيل" ـ مي گويد كه «اسلام سني» براي موجوديت دولت عبري بسيار خطرناك است. وي علت اين مسأله اي را چنين بيان مي كند كه كشورهاي مهم عربي مجاور رژيم صهيونيستي سني مذهب هستند و در نتيجه رسيدن جنبش هاي اسلامي به قدرت در اين كشورها به معناي افزايش تهديدات عليه موجوديت رژيم صهيونيستي به گونه اي است كه نمي توان عواقب آن را پيش بيني كرد.

(2)

اما تيدي كوليك شهردار سابق قدس اشغالي در بستر بيماري عاجزانه از طريق راديو "اسرائيل" از رهبران آن خواست كه از هيچ تلاشي براي جلوگيري از اسلامي شدن نبرد دريغ نكنند. وي در ادامه خاطر نشان مي كند كه حتي اگر اين كار به بهاي دادن امتياز به طرف هاي ميانه رو عربي در منطقه تمام شود، بايد جلوي رشد اسلامي شدن نبرد را گرفت. كوليك با صداي گرفته گذشته را مثال مي زند و هشدار مي دهد كه احتمال دارد تاريخ دوباره تكرار شود و رهبر ديگري در ميان مسلمانان ظهور كند و بار ديگر قدس را به آن ها باز گرداند.

از سوي ديگر، كارمي گيلون رئيس سابق سازمان اطلاعات داخلي "شاباك" فراخوان برخي شخصيت هاي صهيونيست براي جلوگيري از رشد اسلامي شدن جنگ را به باد تمسخر مي گيرد و مي گويد كه به هيچ وجه نمي توان جلوي اين پديده را گرفت. وي علت چنين مسأله اي را در اين مي داند كه تمامي رهبران اين جنگ از نظر عرب ها اسلام گرا هستند. در نهايت گيلون توصيه مي كند كه بايد تلاش هاي لازم را براي ممانعت از "اسلامي شدن جنگ" مبذول داشت و سعي كرد كه اين امر را به مرزهايي كه دولت اشغالگر صهيونيستي بتواند در آن به حيات خود ادامه دهد، منحصر ساخت. اما وي مانند ديگر تحليل گران صهيونيست معتقد است كه اين مسأله اقتضا مي كند كه دولت صهيونيستي امتيازاتي را به طرف هاي "ميانه رو" عربي به خصوص در فلسطين و لبنان بدهد تا از اين طريق راه را به روي اسلام گراها ببندد و از تاثيرات آن ها بر روند درگيري و منازعه بكاهد.

جاكي كوخي يك كشور عربي سوريه را مثال مي زند كه به اعتقاد وي سازش سياسي با آن وضعيت "اسرائيل" را بهبود مي بخشد. كوخي سوريه كليد آرامش و امنيت در دو جبهه فلسطين و لبنان را در دمشق پايتخت مي داند. وي معتقد است كه سازش سياسي با سوريه راه را بر جنبش حماس و حزب الله مي بندد و به اين جنبش ها اجازه مانور بيش تري را نمي دهد. وي بر اين باور است كه چنين امري مي طلبد كه "اسرائيل" بهاي لازم را به سوريه بپردازد تا وي را به امضاي سازش سياسي با اين رژيم متقاعد كند.

كوخي رهبران و تصميم گيران دولت صهيونيستي را از به كار بردن گزينه قدرت بر حذر مي دارد و مي گويد:«ارتش اسرائيل اين جنگ را با شدت و آتش باري سنگين آغاز كرد و در پايان مانند سگ دمش را ميان پاهايش گذاشته و شكست خورده بازگشت.»

تحليل گران صهيونيست يكي از مهم ترين دلايل ناتواني دولت عبري در مقابل اسلام گرايان در لبنان و فلسطين را سست شدن پايه هاي ارزش ها در رژيم صهيونيستي مي داند. آريه شفيط مي گويد كه غرق شدن جامعه صهيونيست در لذات دنيوي آن را فاسد ساخته و باعث شده است كه در مقابل اسلام گرايان شكست بخورد. شفيط معتقد است كه فساد جامعه صهيونيستي و سلطه منفعت طلبان و كساني كه به منافع طايفه اي و شخصي اهميت مي دهند، بر رژيم صهيونيستي باعث شده است كه چند صد مسلمان مومن " اين رژيم داراي ارتش قدرتمند را به چالش بكشند و با اتحاد و يكدلي آن را متزلزل بسازند. وي مي افزايد:«ارتش كوچكي از انسان هاي مومن اما فرمانبردار و با عزمي راسخ به ما مي گويد كه دمكراسي شما فاسد است و علاقه ما (صهيونيست ها) مانند غربي ها به لذات دنيوي صحيح نيست و اين كه جامعه دوستدار دنيا در خاورميانه ديندار هيچ قدرتي ندارد.»

(3)

نكته جالب اينجاست كه نخبگان "اسرائيل" نسبت به خطرات «افزايش رويكرد مسلمانان به سلاح ايمان» در مقاومت عليه اشغالگران ابراز نگراني مي كنند. اين در حالي است كه "اسرائيل" به شكل غير عادي از انديشه ها و آموزه هاي ديني براي توجيه اشغال سرزمين ها و آواره كردن فلسطينيان و غارت اموال آن ها و حتي قلع و قمع شان بهره برداري مي كند. رهبران ديني يهود در فتواهاي خود اين گونه از آموزه هاي ديني براي بسيج كردن صهيونيست ها استفاده مي كنند و سياستمداران نيز از آن استقبال مي كنند و لائيك ها هم از آن تا زماني كه به حفظ دولت عبري كمك مي كند، سود مي برند. اين همان چيزي است كه اسرائيل شاحال فعال مشهور حقوق بشر رژيم صهيونيستي در تحقيق خود درباره ترانسفر در انديشه صهيونيسم از آن سخن مي گويد. وي براي اثبات اين مطلب به اين ضرب المثل رايج در "اسرائيل" استناد مي كند كه «مي گويد علي رغم اين كه ملحدان يهود به وجود خدا ايمان ندارند، اما معتقدند كه سرزمين فلسطين را به يهوديان بخشيده است.»

گفتني است كه در اين خصوص خاخام ايلي عمار خاخام اعظم شهر صفد واقع در شمال فلسطين اشغالي (مرجع بسيار مهم و نامزد عهده دار شدن منصف خاخام اعظم دولت عبري) در جريان ديدار دان حالوتس از اين شهر پس از سه روز از آغاز جنگ عليه لبنان فتوايي به امضاي تعدادي از خاخام هاي بزرگ رژيم صهيونيستي را تقديم وي كرد. در اين فتوا آمده است كه ارتش صهيونيستي مي تواند مجتمع هاي غيرنظامي را بمباران كند و غيرنظاميان را در صورتي كه عمليات هاي نظامي اقتضا كند، بكشد.

اين تنها فتوايي نيست كه در اين خصوص صادر شده است، بلكه يكي از هزاران فتوايي است كه قتل غيرنظاميان را جايز مي داند. در سال گذشته هم «مردخاي الياهو» خاخام اعظم سابق و از مهم ترين مراجع ديني در اسرائيل با صدور فتوايي خواستار نابودي فلسطينيان به صورت كامل شد. وي در اين فتواي خود آورده است كه اين امر تنها فتواي يك خاخام نيست، بلكه فريضه اي است كه خداوند يهوديان را مأمور به انجام آن كرده است.

اسرائيل شاحاك در تحقيق خود به اين مسأله اشاره كرده و مي گويد: «فريضه مقدس مقدم بر همه فرايض است. فريضه مقدس يعني نابودي هر ملتي غير از يهوديان كه در سرزمين مقدس زندگي مي كند. تورات و همه نوشته هاي مقدس اين مسأله را مطرح كرده و توجه خاصي به كشتار غير يهوديان در سرزمين "اسرائيل" دارند و اين امر در همه تفسيرهاي مهم تورات نيز آمده است.»

يك هفته پس از فتواي خاخام مردخاي الياهو كه مورد توجه گسترده رسانه هاي صهيونيستي قرار گرفت و در ميان همه معابد و كنست ها در اسرائيل توزيع شد، يكي ديگر از خاخام هاي مهم دولت عبري فتواي ديگري صادر كرد و به موجب آن سرقت محصولات كشاورزي فلسطينيان را براي مقلدين خود در يكي از شهرك هاي يهودي در شمال كرانه باختري جايز دانست. وي در اين فتوا گفته است كه فلسطينيان چون غير يهودي هستند، بنابراين سرقت اموال و دارايي هاي آن ها مباح است. عملا نيز مقلدان وي به اين فتوا عمل كرده و محصولات كشاورزي فلسطينيان را به سرقت بردند. حتي فراتر از آن هم دوف ليئور خاخام اعظم شهرك كريات اربع فتوايي صادر كرد كه به موجب آن خوراندن سم به احشام و ريختن آن در چاه هاي كشاورزان فلسطيني جايز دانسته شده و مقلدان اين خاخام نيز در عمل به اين فتوا هيچ كوتاهي اي نكردند.

(4)

مي بينيد كه چگونه "اسرائيل" تا اين اندازه از احساسات ديني براي پيشبرد طرح هاي شيطاني خود و بسيج كردن يهوديان عليه مسلمانان و عرب ها سود مي جويد، اين در حالي است كه نسبت به استفاده مسلمانان از سلاح ايمان در مقابله با اشغالگران و زورگويي آن ها اظهار نگراني مي كند. در اين ميان نيز بر كسي پنهان نيست كه برخي افراد به اصطلاح روشنفكر از عرب ها مي خواهند به بهانه سياسي نشدن دين، آن را از سياست جدا كنند.

از جمله دلايلي كه صاحبان اين راي ارائه مي دهند اين كه: «پيروزي بزرگ براي اسرائيل زماني محقق مي شود كه اين جنگ رنگ و بوي ديني به خود گيرد.» (الأهرام 15/8/2006) البته اين دليل پوچ و بي پايه و اساسي است كه اظهارات وزير امور خارجه رژيم صهيونيستي و تحليل هاي پژوهشگران صهيونيست عكس آن را نشان مي دهد.

همين ترس و واهمه صهيونيست ها از سلاح ايمان مسلمانان نشان از ضعف آنان دارد و در صورت استفاده مسلمانان از اين سلاح صهيونيست ها شكست خواهند خورد.

ما اگر نسبت به صاحبان چنين انديشه هايي حسن ظن داشته باشيم، مي گوييم كه آن ها دچار كج فهمي شده اند و مفاهيم را خلط مي كنند و قادر به تشخيص ميان مقوله استفاده از دين براي تحميل آموزه ها به زور و اعلان جنگ عليه عقايد ديگران و مقوله در پيش گرفتن منهج عقيدتي براي تحقق دستاوردي ملي و انقلابي براي امت نيستند. اولين مقوله اصلا مطرح نيست نه تنها به خاطر اين كه شرع اسلام از آن نهي كرده است (لا اكراه في الدين) بلكه به اين خاطر كه اين مقوله از نتايج عصر انحطاط است، اما مقوله دوم قابل قبول و امر مثبتي است كه بايد به آن عمل كرد. اين مقوله ايمان ديني را در كنار احساس ميهن پرستي و قومي قرار مي دهد و به خاطر تاثير و كاركردي كه سلاح ايمان در دفاع از ميهن دارد، استفاده از آن ضروري است.

اين مقوله موفقيت آميز بودن خود را در پايداري و شجاعت حزب الله نشان داد. همين سلاح ايمان بود كه در جنگ لبنان صهيونيست ها را ترساند و وحشت و ترس را در قلب و جان آن ها انداخت.

نگراني و هراس صهيونيست ها و حاميان آن ها از به اهتزار درآمدن پرچم جهاد (همه مسلمانان) در كنار بيرق هاي نيروهاي مقاومت در مقابله با سياست هاي توسعه طلبانه صهيونيسم را درك مي كنيم، اما نگراني و ترس روشنفكران ما از سلاح ايمان و جهاد در نبرد آزاديبخش و آباداني كشورهاي اسلامي قابل درك نيست. البته بر كسي پوشيده نيست كه برخي نخبگان عرب ـ به خصوص حكام ـ تسليم اين گونه افكار و انديشه ها شده اند و سلاح ايمان را تهديدي جدي مي دانند و معتقدند كه بايد با آن برخورد شديدي داشت، اين افراد هرگز به فكر استفاده از اين سلاح براي باز پس گرفتن عزت و كرامت امت نيستند.