شمار مسئولان حاضر در دولت آمريكا كه به سان آرون ديويد ميلر از زواياي پنهاني سياست هاي دولت هاي شان در تعامل با اعراب و رژيم صهيونيستي آگاه هستند و به صراحت در اين باره صحبت مي كنند، بسيار اندك است، به ويژه آنكه وي بيست سال متوالي به عنوان يكي از برجسته ترين متخصصان سياست هاي آمريكا در تعامل با تل آويو و اعراب ايفاي نقش كرده و به عنوان نماينده آمريكا در مذاكرات صلح شركت داشته و در گفتگوهاي پشت پرده اي كه ميان طرفين مناقشه در واشنگتن انجام گرفته، حضور داشته است. از سوي ديگر، ديويد ميلر به خاطر اينكه يك يهودي آمريكايي مي باشد، هر چه بيشتر به صهيونيست ها نزديك شده و از نزديك با آنچه در مغز سران رژيم اشغالگر قدس مي گذرد، آشنا است.

آرون ديويد ميلر در كتاب خود تحت عنوان "سرزمين موعود و بحث فريبكارانه صلح اعراب و اسرائيل" به موضع آمريكا در قبال مذاكرات صلح عربي ـ صهيونيستي مي پردازد. شايان ذكر است كه ديويد ميلر در زمان رياست سه رئيس جمهور آمريكا به عنوان مشاور وزير امور خارجه ايفاي نقش مي كرد. از ديگر مناصبي كه ميلر در زمان حضورش در كاخ سفيد تصدي آن را بر عهده داشت، معاونت نماينده رئيس جمهور آمريكا در مذاكرات عربي ـ صهيونيستي و همچنين عضو برجسته در تيم برنامه ريزي سياسي وزارت خارجه آمريكا و دفتر پژوهش هاي اين وزارتخانه بود تا اينكه فعاليت هاي سياسي خود را در سال 2003 به پايان برد.

كتاب فوق الذكر علاوه بر آنكه حاوي تجربيات حضور چندين ساله ميلر در دولت آمريكا مي باشد، متضمن ده ها ديداري است كه ايشان با جرالد فورد، جيمي كارتر و جرج بوش (پدر) و همچنين شماري از رهبران عرب و مقامات تل آويو داشته است. كتاب "سرزمين موعود و بحث فريبكارانه صلح اعراب و اسرائيل" پرده از افكار پنهان و همچنين استراتژي هايي بر مي دارد كه دولت آمريكا در قبال اسرائيل بر داشته است.

ميلر در كتاب خود سفارش هايي را به رئيس جمهور آينده آمريكا در خصوص سياست هايي كه بايد در قبال حل مناقشه اعراب و اسرائيل مي كند و مي گويد: «ايالات متحده به تل آويو اجازه تام داده است تا به هر شكلي كه خواست با مسئله فلسطين برخورد نمايد. واشنگتن همچنين در سوق دادن اسرائيل به سمت اجراي تعهداتش شكست خورده و موفق عمل نكرده است. ضمنا ما ـ به عنوان دولت آمريكا ـ هيچ گونه بحث جدي را با اسرائيلي ها در خصوص شهرك سازي هايش نكرده ايم. »

ميلر در ادامه مي افزايد: "مناقشه خاورميانه بسيار پيچيده تر از اين تصور رايج است كه چالش موجود چالش ميان اخيار و اشرار مي باشد. مناقشه خاورميانه ابعاد بسيار گسترده اي دارد. "

وي درباره احساس خود در خصوص فلسطينيان چنين مي گويد: "هنگامي كه با آنها آشنا مي شوي، نشست و برخاست مي كني و به درد دل هايشان گوش مي كني، نظراتت تغيير مي كند. "

اين مقام پيشين وزارت خارجه آمريكا در ادامه به اظهارات حنان عشراوي، عضو تيم مذاكره كننده فلسطيني مي پردازد و مي گويد: "ايشان در مورد سياست هويچ و چماق آمريكا اظهار داشتند كه كاخ سفيد تمام هويچ ها را به صهيونيست ها داده و تمام چماق ها را براي فلسطيني ها گذاشته است و صد البته كه حرفش كاملا درست بود. "

نويسنده كتاب "سرزمين موعود و بحث فريبكارانه صلح اعراب و اسرائيل" در سفارش خود به رئيس جمهور آتي آمريكا ـ كه بعد از بوش سر كار مي آيد ـ چنين مي گويد: "امروز مسئولان آمريكايي وظيفه دارند تا در مقابل فشار يهوديان مقيم آمريكا ايستادگي كنند تا كاخ سفيد تسليم خواسته هاي تل آويو نشود. "

ميلر در كتاب خود براي از سرگيري روند صلح كه در سال هاي گذشته ـ به خاطر ضربات مهلك صهيونيست ها و همچنين تلاش هاي ايالات متحده براي حذف مراجع آن ـ متوقف شده است، نسخه اي نمي پيچد و تنها در راستاي آن مي كوشد تا توهمات پوچي كه نقش يك لعاب زيبا را براي طرح هاي آمريكا ايفا مي كند و اين اميد را به افراد مي دهد كه اين طرح ها منطقه را به سمت يك صلح حقيقي مي كشاند، را از بين ببرد.

وي در ادامه براي اثبات مدعاي خود در مورد تداوم مناقشات در خاورميانه و عدم وجود هيچ گونه بارقه اميدي براي حل اين مناقشات به يك ماجرا استناد مي كند كه مربوط به گفتگويش با جيمز بيكر، وزير خارجه اسبق آمريكا است. بيكر خطاب به ميلر كه در آن زمان تصدي منصب كارشناس و متخصص امور خاورميانه را بر عهده داشت، مي گويد: "اگر دوباره به دنيا بيايم، حتما به عنوان كارشناس و متخصص امور خاورميانه ايفاي نقش مي كنم؛ چرا كه يك شغل دائمي است. " (يعني اينكه بحران هاي فرا روي خاورميانه پاياني ندارد و بحث در مورد صلح نيز چيزي جز يك توهم نيست)

آري! جمله فوق كه از زبان جيمز بيكر بيان شده، بيانگر ديدگاه افرادي است كه از پشت پرده به مشكلات خاورميانه نگاه مي كنند؛ نه آناني كه در مقابل دوربين ها نشسته اند و به بحث در اين خصوص مي پردازند.

به اعتقاد ميلر، درست است كه ناتواني قدرت هاي بزرگ در ايفاي نقش يك ميانجيگر بي طرف در مسئله فلسطين باعث شده است تا تمامي اميدها در خصوص پايبندي رژيم صهيونيستي به تعهداتش در قبال صلح دست نيافتني باشد؛ ولي تمامي تقصيرها و اشتباهات متوجه اسرائيل نيست زيرا عرب ها نيز خود را در دايره بسته طرح هاي صلح گرفتار كرده اند، دايره اي كه هميشه آنها را به نقطه آغاز باز مي گرداند. امروز عرب ها حكم مسافري را دارند كه هنگام سوار شدن اتوبوس تنها به تابلوي چسبانده شده به شيشه عقب و جلو خودرو نگاه مي كنند كه به عنوان نمونه فلان مسير را مشخص كرده است و ديگر توجهي ندارند كه در اثناي حركت اتوبوس كدام مسير را مي پيمايد و اينكه آيا آنها را به مقصود مي رساند يا نه؟

عرب ها در سال 1991 دل به پروژه اي دادند كه به نام فرآيند صلح نام گرفت، پروژه اي كه اسرائيل جز يك نام از آن چيزي باقي نگذاشت؛ ولي با اين وجود عرب ها تاكيد فراواني بر آن دارند و خود را ملزم به اجرايش مي دانند و براي آنها مهم نيست كه آيا تل آويو خود را پايبند آن مي داند يا نه؟ در واقع، عرب ها به دنبال اين نيستند تا دست از توهمات بردارند و يك سياست جايگزين را براي خود تعيين كنند كه با واقعيت موجود همخواني داشته باشد. عرب ها بايد به دنبال سياست هايي جديد باشند كه براي تعامل با وضعيت حاكم مناسب باشد و سياست هايشان بايد متفاوت از آن چيزي باشد كه در سال 1991 بود يعني سالي كه خود را به عنوان شريك اصلي رژيم صهيونيستي در روند صلح معرفي كردند.