گاهي اوقات كه براي چند روزي از شهر خارج شده و به دامن طبيعت مي‌رويم متوجه مي‌شويم كه با صدايي خيلي بلندتر از معمول صحبت مي‌كنيم.

واقعاً چرا اينطور مي‌شود؟ و آيا صداي ما كه چندين سال را در شهري مانند تهران گذرانده‌ايم اين‌گونه است يا بايد اين‌طور باشد؟

آنچه كه بايد بدانيم و ثابت شده هم هست اين است كه هميشه براي درك صحبت‌هاي طرف مقابل بايد صداي گفت‌وگو بالاتر از صداي زمينه محيط باشد.

وقتي در محيط پر سر و صداي تهران صحبت و گفت‌وگو مي‌كنيم به‌طور ناخودآگاه مرتب صداي خود را براي بهتر شنيده شدن بلندتر مي‌كنيم و كم‌كم هم به اين صداي بلند عادت مي‌كنيم.

در خيابان‌ها بر اثر عبور و مرور زياد خودروها سر و صداهايي ايجاد مي‌شوند كه بخشي از آنها محسوس و قابل توجه هستند.

سر و صدا هم مي‌تواند در ارتباطات كلامي ‌افراد اختلال ايجاد كند.

تحقيقات دانشمندان نشان داده كه در محيط‌هاي اجتماعي عادي افراد از فاصله 2 تا 4 متري با يكديگر صحبت مي‌كنند. در اين شرايط صداي زمينه نبايد بيشتر از 55 تا 60 دسي بل باشد.در محيط‌هاي تفريحي و زمين بازي بچه‌ها فاصله افراد از يكديگر غالباً بين 5 تا 10 متر است و در چنين شرايطي صداي زمينه نبايد بيشتر از 45 تا دسي‌بل باشد.

با توجه به اينكه صداي گفت‌وگو در محاوره‌هاي رودررو و حتي تلفني يا سخنراني در يك جمع بايد به منظور شنيده شدن بالاتر از صداي زمينه باشد، افراد در محيط‌هاي شلوغ سعي مي‌كنند بلندتر صحبت كنند و اين صدا در خيابان‌هاي شلوغ شهري مانند تهران در حدود 78 دسي بل است. حالا خودتان تصور كنيد كه در اين شرايط صداي افراد بايد چقدر بلند باشد تا به خوبي شنيده شود.

از طرف ديگر اين صداي بلند با اينكه به خوبي شنيده مي‌شود پيامدهاي روحي و رواني و جسمي‌ هم دارد كه برخي از آنها عبارتند از:

- فشار بيشتر به ماهيچه‌ها براي بلند صحبت كردن.

- افزايش ضربان قلب در گفت‌وگوي بلندتر.

- كاهش ظرفيت روحي و تحمل افراد و عصبي شدن و بر افروخته شدن سريع‌تر.

- و در چنين شرايطي با كوچكترين مساله‌اي با يكديگر درگير شده و به روابط سالم اجتماعي نيز خدشه وارد مي‌شود.

- صحبت كردن با صداي بلند تا حدي نيز بر لحن افراد تاثير مي‌گذارد و موجب تلقي متفاوت و سوء‌‌تفاهم در ارتباطات كلامي ‌مي‌شود.

- از طرف ديگر از آن‌ جايي كه سر و صدا به‌طور كلي براي هيچ كس خوشايند نيست افراد در چنين محيط‌هايي يا مايل هستند صدا را كم كنند و يا اگر نشد محل را ترك كنند.

- و اما نوجوانان در سن خاصي از صداي بلند چندان ناراضي نيستند و در صورت امكان كاهش آن صداها از قبيل موسيقي تمايلي به كاهش آن ندارند.

علاوه بر اين صداهاي بلند كه با بوق و آلودگي هواي ناشي از حركت اتومبيل‌ها نيز همراه شود فرمول كاملي براي ابتلاي افراد به سردرد و سرگيجه و خستگي و مسائل ديگر مي‌شود كه به روابط سالم اجتماعي آسيب مي‌زند.

حالا احتمالاً دريافتيد كه چرا افراد در شهرهاي بزرگي مانند تهران از لحاظ روحي آسيب‌پذيرتر و عصبي‌ترند تا آنهايي كه در دامن آرام و پر نشاط طبيعت هستند.