از زندان صهیونیستی "هداریم"

هنگامی كه موضوع فراموش شدگان دنیا مطرح می شود، بی اختیار گروه هایی از مردم كه در مناطق مختلف قاره آفریقا به سبب گرسنگی در حال دست و پنجه نرم كردن با مرگ هستند یا آنانی كه در مقبره های تاریخی مصر مدفونند، به ذهن متبادر می شود، اما ناگهان متوجه می شوید كه جهان دیگری از فراموش شدگان هم وجود دارد كه از خاطره ها محو شده است. این فراموش شدگان در بدترین شرایط زنده اند. البته نه در صحراهای آفریقا زندگی می كنند و برگ درختان غذای آنان است و نه در قبرستان های اموات مصر آرمیده اند، بلكه مردمی از جنس خود ما و هموطنان ما هستند، گروهی ساكن قدس و دسته دیگر از شهر جنین قسام و شماری از شهر خلیل الرحمن. آنان نه ناشناس هستند و نه بی اهمیت، بلكه همین افراد در جانفشانی و فداكاری گوی سبقت را از همگان ربوده اند و هم آنانند كه در آن ایامی كه خیلی ها از مسئولیت های خود شانه خالی كردند و از میدان جهاد كناره گرفتند، جان خود را در طبق اخلاص نهادند و در میدان هایی چون جنین یا دیگر مناطق رشادت های بی نظیری از خود نشان دادند یا با جهاد خود عروس شهرها (بیت المقدس) را زینت بخشیدند یا آنكه از تسلیم و سر فرود آوردن در برابر دشمن سرباز زدند و در خط اول جبهه دفاع از شرف به نیابت از همه امت، دلیری ها كردند.

من درباره همه فراموش شدگانی كه توافقات ننگین آنان را حذف كرد، سخن نمی گویم، بلكه منظورم گروهی از آنان است. بدان سبب درباره آن فراموش شدگان سخن می گویم كه اولا یاد آنان را در اذهان ملت خود زنده كنم و ثانیا اذهان همه برادرانی را كه در این روزها جشن ملی دمكراسی را با برگزاری دومین دوره انتخابات مجلس قانونگذاری آغاز كرده اند، متوجه وجود این فراموش شدگان كنم.

نام آن قهرمانان را به یاد همه فهرست ها و همه نامزدهای این انتخابات می آورم و از همه آنان كه مسأله اسیران را در سرلوحه اولویت های خود قرار دادند، تشكر می كنم، زیرا كه مدت ها بود این پرونده نادیده انگاشته و به فراموشی سپرده شده بود.

در این روزهای  تبلیغات انتخاباتی از شما می خواهم كه به یاد داشته باشید كه شما برادرانی دارید كه در دنیایی مجهول به سر می برند. در همه جا دیوارهایی به دور آنان كشیده شده است و نه نور آفتاب را می بینند و نه نور ماه را. موش ها در اطراف آنان حلقه می زنند و زندگی آنان به مردگان شباهت دارد. غذا و آبشان طعمی ندارد و در فضایی مأیوس كننده و ترسناك به سر می برند و در آن جز وحشی صفتانی ستمگر و عصاهای برقی چیزی نمی بینند. آنان در شكم ماهی زندگی می كنند كه نه رحمی می شناسد و نه ترحمی و اصلا از رحمت و شفقت بویی نبرده است.

آن به فراموشی سپرده شدگان لذت خواب و راحت را نچشیده اند. زندگی آنان به خدا قسم كه بسیار شگفت آور است. آری، ای ملت فلسطین، این افراد به راستی كه فراموش شدگان حقیقی هستند؛ دشمن صهیونیستی آنان را در داخل چندین نوع از سلول های انفرادی محصور كرده است. از جمله مهم ترین این فراموش شدگان شیخ جمال ابو الهیجا است كه همگان این مجاهد عزیز و گرامی و این مبارز دلیر را می شناسند، او نه از تانك های دشمن ترسیده است و نه از هواپیماهایش، قطع دستش هم هیچ از اراده اش نكاسته است. یكی دیگر از این فراموش شدگان برادر عزیز مجاهد قسامی "حسن سلامه" است كه در سال 1996م. زیباترین صحنه های جهاد و مبارزه علیه دشمن را خلق كرد. مجاهد قهرمان قسامی "محمود عیسی" از دیار بیت المقدس را هم كه درس هایی فراموش ناشدنی به دشمن خونخوار صهیونیستی آموخت از جمله این افراد است. شما او را با ربودن یك نظامی صهیونیست به نام "تولیدانو" می شناسید. آنگاه كه دشمن صهیونیستی از مبادله شماری از اسیران فلسطینی با این گروگان خودداری كرد، محمود او را به قتل رساند. نام چند تن دیگر از آنان را كه اكنون در سلول های انفرادی و در وضعیتی بسیار اسفبار در زندان های رژیم اشغالگر قدس به سر می برند، ذكر می كنم و آنان كسانی نیستند جز محمد جابر، مازن ملصه، محمد مطلق جحیشه و غیره.

ما برای اینها چه كرده ایم؟ اكنون چه می كنیم؟ آیا آنان را در دست دشمنی واگذاشته ایم كه رحمت و مروت نمی شناسد؟ آیا آنان را به جهان فراموشی سپرده ایم به این امید كه شاید كاری كند؟!

به همه نامزدها و همه مسئولان و همه فرزندان این ملت و همه امت های عربی و اسلامی می گویم كه استفاده از قضیه اسیران به ویژه آنانی كه در سلول های انفرادی حبس شده اند به عنوان ابزار تبلیغاتی آسان است، اما اطمینان داشته باشید كه فردا در مقابل پروردگارتان قرار خواهد گرفت و از شما خواهد پرسید كه برای آنان چه كرده اید؟ آن وقت چه جوابی خواهید داد؟

آسان است كه تصاویر و عكس هایی از آنان را در همایش ها و مراسم تبلیغاتی خود نصب كنید، اما یقین بدانید كه فردا در مقابل ملت خواهید ایستاد و ملت از شما خواهد پرسید كه برای این دلیرمردان و قهرمانان چه كرده اید؟

آسان است كه ملت های عرب و مسلمان به این مجاهدان قهرمان و بزرگ مردان افتخار كنند، اما ای ملت های عرب و مسلمان كه بیش از یك میلیارد و دویست و پنجاه میلیون نفرید، ننگ بر شما كه این افراد همچنان در اسارت بمانند. شما برای آن كسانی كه بیست و هشت سال از عمر خود را در سیاه چاله های زندان های صهیونیستی سپری كرده اند، چه كرده اید؟ برای امثال سمیر قنطار و نائل البرغوثی چه كرده اید؟ برای ده ها بلكه صدها و هزاران تن از آنانی كه در زیر ستم و ظلم و تجاوز و محرومیت قرار دارند چه كرده اید؟ برای مادران و فرزندان و همسران و پدران آنان چه كرده اید كه هر صبح منتظر آمدن و دیدار با فرزندان و پدران و در آغوش كشیدن آنان هستند؟ من به شما یادآوری می كنم و شما نیز بهتر می دانید كه از نظر شرع همه امت وظیفه دارد برای آزادی اسیرانش از همه راه ها و ابزارها استفاده كند حتی اگر همه اموال خزینه های خود را در این راه خرج كند. خداوندا! من ابلاغ كردم، خداوندا پس تو خود شاهد باش.