وقتي هاليوود درگير جنگ ها مي شود، فيلم ها بايد تاوان سنگيني بپردازند. قوانين هاليوود آشناست. حقيقت اين است كه در هاليوود فقط آدم هاي خوب برنده هستند و هنگامي كه با فيلم هاي توليدي آن سر و كار داشته باشيم، قطعاً «آدم هاي خوب» آمريكايي خواهند بود. وقايع تاريخي هرگز نمي توانند سد راه فيلم هاي پر فروش هاليوود قرار گيرند. براي مثال فيلم «نجات سرباز رايان» را در نظر گيريد. در اين فيلم گويا فراموش شده است كه هفتادو دو هزار سرباز انگليسي و كانادايي نيز در جنگ شركت داشته اند. هاليوود از ما مي خواهد باور كنيم كه اين نيروهاي آمريكايي بودند كه با رمزگشايي يك دستگاه ارسال پيام هاي رمز غنيمت گرفته شده از يك زيردريايي آلماني، توانستند مسير جنگ را هدايت كنند و اصلاً مهم نيست كه نيروهاي انگليسي شش ماه قبل درگير جنگ شده بودند.

اما حقايق هاليوود هميشه به اين آساني فاش نمي شود. براي مثال، درباره روابط عميق ميان پنتاگون (وزارت دفاع آمريكا) و هاليوود به ندرت سخني گفته مي شود. روابطي كه نه تنها ميليون ها دلار درآمد به جيب فيلمسازان هاليوود سرازير مي كند و نيز ابزار تبليغاتي مفيدي براي ارتش جهت جذب نيرو است، بلكه تاريخ را نيز در جهت اهداف واشينگتن تحريف مي كند و در مجامع بين المللي چهره اي موجه از آن به نمايش مي گذارد.

در برنامه اي تلويزيوني به نام «عمليات هاليوود» كه از شبكه SBS پخش شد، اميليو پاكال فيلمساز به همراه ديو راب، روزنامه نگار و كارشناس سينما به نقد و بررسي مشاوره و كمك هايي كه تهيه كنندگان فيلم ها از پنتاگون دريافت كرده اند، پرداختند.

راب كه قبلاً براي مجلات «ورايتي» و «هاليوود ريپورتر» فعاليت مي كرده در اين برنامه گفت طي تحقيقات خود با پي بردن به جزئيات دسترسي آسان تهيه كنندگان و فيلمسازان به كشتي، تانك، تجهيزات، اطلاعات، پايگاه هاي نظامي، و نيز نيروها و مناطقي كه جلوه اي بسيار واقعي به صحنه هاي فيلم ها مي داد، حيرت زده شده است. گزارش او كه بررسي صفحه به صفحه فيلمنامه هايي است كه استوديوها به پنتاگون تحويل داده اند، به خوبي نشان دهنده نوعي تباني براس سانسور و گنجاندن تبليغات مورد نظر پنتاگون در فيلمنامه ها مي باشد. پذيرش چنين سيستم نظارتي براي هاليوود به معناي برخورداري از كمك ها و همكاري پنتاگون است. و براي پنتاگون نيز به معني نشان دادن چهره اي مطلوب از نيروهاي خود و رفتار، ديدگاه ها و وطن دوستي آنها و در نتيجه توجيه وارد شدن به جنگ است.

با اين حال چرا پنتاگون بودجه خود را صرف صلح طلبي يا بهبود جنبه هاي نامطلوب زندگي سربازان خود نمي كند؟ چرا بايد به فيلم «گروهان» كمك كند در حالي كه فيلم «كلاه سبزها» خوشايندِ آنهاست؟

از جمله كساني كه در برنامه «عمليات هاليوود» اظهار نظر كرده اند، فيل نويس، كارگردان استراليايي؛ فيل استراب از وزارت دفاع آمريكا؛ لارنس سوييد، مورخ؛ و جوترنتو، نويسنده و رئيس «مركز آموزش عمومي ضد جنگ» را مي توان نام برد. همگي اين افراد اتفاق نظر داشتند كه در فيلم هاي مورد تاييد پنتاگون ديالوگ، طرح داستان و مليت قهرمان ها تغيير داده مي شود تا تهيه كنندگان بتوانند به جنگ افزارهاي پنتاگون دسترسي پيدا كنند.

براي مثال در سال 1995 در فيلمنامه اصلي و اوليه فيلم جميزباندي «چشم طلايي» يك ژنرال نيروي دريايي آمريكا اسرار نظامي را فاش مي كند. اما در نسخه اصلاح شده فيلم مي بينيم كه فرد خائن يك افسر نيروي دريايي فرانسه مي باشد.

پاكال و راب به بررسي دقيق تغييرات صورت گرفته در فيلمنامه ها پرداخته اند. آنها فهرستي از اسامي فيلم ها و تهيه كنندگاني كه با پنتاگون همكاري كرده اند، تهيه كرده و نشان دادند كه ويراستاريان وزارت دفاع چگونه فيلمنامه ها را تغيير مي دهند. جالب است كه در اين گزارش از فيلمسازاني كه خود اقدام به سانسور فيلمنامه ها و همكاري با پنتاگون كرده اند، بيش از ويراستاران انتقاد شده است. به گفته راب او در مبارزه عليه اين سيستم نظارتي دريافته است كه تاثير چنين تحريف هايي بر نسل كنوني جوانان آمريكايي هنوز مشخص نيست. چه تعداد از سربازان آمريكايي كه در عراق كشته شدند، پس از تماشاي اين نوع فيلم ها تصميم به حضور در جنگ گرفتند؟ چه تعداد از جوانان بر اثر تبليغاتي كه براي جذب نيرو در اين فيلم انجام شده، جان خود را از دست دادند؟

ظاهراً تنها كاري كه تهيه كنندگان براي برخوردار شدن از كمك هاي پنتاگون بايد انجام دهند اين است كه پنج نسخه از فيلمنامه را براي تاييد به آنجا تحويل دهند و سپس كليه تغييرات پيشنهادي پنتاگون را در فيلمنامه اعمال كنند. آنگاه دقيقاً مطابق با فيلمنامه شروع به ساخت فيلم كنند و محصول نهايي را قبل از نمايش عمومي آن در اختيار پنتاگون قرار دهند. به گفته راب بسياري از فيلمسازان هاليوود از قبيل جري براك هايمر، تام گلدنبرگ، جان وو و ساير تهيه كنندگان و كارگردانان با كمال رغبت چنين همكاري را با پنتاگون دارند. «راز كثيف هاليوود» همين است.

اما فقط فيلم هاي سينمايي هدف اين سيستم قرار ندارند. سريال هاي كارتوني كودكان نيز از سانسورها و تغييرات پنتاگون در امان نيستند. اخيراً صحنه اي از يك كارتون كه در آن هواپيمايي جنگي آتش مي گيرد و سقوط مي كند، پنتاگون را نگران كرده بود. از اين رو خواستار تغيير فيلمنامه آن شد چرا كه آنها نمي خواهد كودكان- سربازان آينده- ببينند كه ارتش آمريكا جنگ افزارهاي ناكارآمد توليد مي كند.

جاي تعجب نيست كه دولت آمريكا نيز از هر آنچه پيامي مثبت از آمريكا را نشان دهد پشتيباني مي كند و به فيلم هايي چون «طولاني ترين روز»، «اسلحه برتر» يا «پرل هاربر» علاقه زيادي دارد. اما فيلم هايي از قبيل «اكنون آخر الزمان»، «گروهان» يا «دكتر استرنج لاو» به مذاقش خوش نمي آيد. همينطور فيلم هايي كه در آنها سربازان زخمي و مجروح، قربانيان جنگ، اردوگاه هاي اسرا يا تلفات غير نظاميان به تصوير كشيده مي شوند، ... اين فيلم ها هيچ ارتباطي به آنها ندارد! اما كافيست فيلمساز با استفاده از قوه تخيل خود قهرمان فيلم را ژنرالي چهار ستاره قرار دهد. در آن صورت با مدال ها و جوايز متعدد بمباران خواهد شد.

براي پيمودن جاده شهرت و محبوبيت نزد سردمداران دولت آمريكا راه هاي ديگري نيز وجود دارد. براي مثال نشان دادن واكنش هاي عاطفي پنتاگون در زمان جنگ براي آنها بسيار جالب خواهد بود (تلويزيون انگليس از اين شيوه بسيار استفاده مي كند.) مثلاً پيام فيلم «جنگ فويل» حول محور فداكاري و تفاهم مي چرخد. فويل، رئيس پليس پير وعاقلي است كه از تعقل، شكيبايي و بردباري خود براي مبارزه با خرابكاري و جنايت استفاده مي كند. اين فيلم به جاي نمايش كشتار و خونريزي در ميادين جنگ، ارزش هاي اصيلي را كه انسان ها براي حفظ آنها مبارزه مي كنند، به نمايش مي گذارد.