تشكيل اولين كنفرانس صهيونيست ها در شهر بال سوئيس در 29 اوت 1897 با هدف اجراي طرح هاي استعماري جنبش صهيونيسم، سرآغاز شمارش معكوس شكل گيري فاجعه فلسطين در قرن بيستم به شمار مي رود. برنامه ها و سياست هاي اين فاجعه از طريق صدور پيمان بالفور در 2 نوامبر 1917م. و اشغال فلسطين در 16 سپتامبر 1922 به وسيله بريتانيا طرح ريزي شد. از اين تاريخ به بعد با اجراي طرح هاي استعماري، اسكان يهوديان، اشغال اراضي و غصب حقوق فلسطينيان براي وقوع اين فاجعه زمينه سازي شد. پس از اين، جنبش صهيونيستي توانست با استفاده از قطعنامه شماره 181، 29 نوامبر 1947 سازمان ملل و سپس عمليات هاي تروريستي گسترده، بيشتر خاك فلسطين را به اشغال خود در آورد. قطعنامه مذكور به صهيونيست ها در ارتكاب جنايات عليه ملت فلسطين چراغ سبز نشان داد، در نتيجه كشتارهاي جمعي و وحشيانه در حق كودكان، زنان و سالخوردگان صورت گرفت.

پر واضح است كه حمله سازمان يافته بين المللي با پوشش قانوني سازمان ملل و دسيسه چيني و برنامه ريزي جنبش صهيونيسم فاجعه فلسطين را به وجود آورد. فاجعه اي كه بر اثر آن دو سوم ملت فلسطين از خانه و كاشانه شان آواره و شهروندان ده ها كشور مختلف به جاي آنها اسكان داده شدند. بريتانيا به نمايندگي از نظام جهاني، فلسطين را ترك كرد تا به صهيونيست ها فرصت كافي براي برنامه ريزي و اجراي فاجعه فلسطين دراختيار آنها قرار دهد. اگر كشتارهاي باندهاي صهيونيستي به سركردگي «بگين» و «شامير» در حق فلسطينيان نبود، آنها هيچ وقت خانه و كاشانه شان را ترك نمي كردند و اين گونه مجبور نبودند كه با كمك هاي بين المللي زندگي خود را تا حدودي سر و سامان دهند. بيش از 45 مورد كشتار در حق فلسطينيان اعم از زنان، كودكان و سالخوردگان صورت گرفت و حدود 420 شهر و روستا تخريب و يا ساكنان آن به اجبار اين مناطق را تخليه كردند تا يهوديان مهاجر از اروپا و ديگر كشورهاي جهان در آنها ساكن شوند.

آواره كردن فلسطينيان با كمك آمريكايي ها، اروپاييان، كشورهاي مختلف جهان و سوء استفاده از ضعف و ناتواني جهان عرب و اسلام صورت گرفت و ساختار جمعيتي فلسطين را به نفع يهوديان تغيير داد.

در پنجاه و پنجمين سالگرد اين فاجعه، ملت فلسطين و امت عربي و اسلامي با استفاده از راه هاي مختلف تلاش مضاعفي را براي بازپس گيري حقوق غصب شده مبذول داشته اند. مشخصه بارز اين مرحله در پايان دهه دوم از جمله از سال 1965 تا 1968 سركوب سازمان يافته مقاومت بود.

حمله سال 1967 دشمن صهيونيستي (كه در جريان آن بقيه فلسطين و اراضي عربي به اشغال نيروهاي صهيونيستي درآمد) رژيم هاي عربي، احزاب و ملت ها را به حمايت از مقاومت مسلحانه فلسطينيان عليه رژيم صهيونيستي واداشت، به گونه اي كه لقب فدايي براي فلسطينيان لقبي افتخارآميز شد و همگان به داشتن اين لقب مباهات ورزيدند. انتفاضه اول در 8 دسامبر 1987 و انتفاضه مبارك الاقصي در 28 سپتامبر 2000 جلوه خاصي به مقاومت بخشيد و تغييرات ملموسي در ماهيت آن ايجاد كرد و در ميان ملت فلسطين چه در سطح رهبران و گردانندگان نبرد و چه از لحاظ گسترش فعاليت هاي نظامي گروه هاي مقاومت يك واقعيت جديد سياسي و اجتماعي به وجود آورد.

تحولات مساله فلسطين از زمان كنفرانس مادريد در سال 1991م. و به تبع آن توافق اسلو و سياست هايي كه صهيونيست ها با هدف اجراي طرح «نقشه راه» درصدد تحميل آن بر فلسطينيان هستند، نشانگر خطري حقيقي فراروي آينده اين مسأله در معادله درگيري و نقشه سياسي جديد منطقه خاورميانه است. به ويژه اين كه اگر حكومت جديد تشكيلات خودگردان بخواهد با سركوب مقاومت، تحفه اي گرانبها به ژنرال هاي رژيم صهيونيستي تقديم كند، ملت فلسطين با تمامي گروه ها و ديدگاه هاي مختلف مخالفت خود را با آن اعلام خواهد كرد. امروزه جنگ با اين رژيم در زمينه فكري از حمايت گسترده سازمان هاي اجتماعي و سياسي منطقه برخوردار است. تا زماني كه صهيونيست ها همچنان سرزمين فلسطين را در اشغال دارند و در سطح جهان اسلام به تجاوزات خود ادامه مي دهند، نبرد با آنها ادامه خواهد يافت. دشمن صهيونيستي به اقدامات تروريستي خود در حق ملت فلسطين ادامه مي دهد و بر ادامه اين سياست تأكيد مي ورزد. پس از پنجاه و پنجمين سال فاجعه فلسطين همچنان آثار و تبعات منازعه امت اسلام و عرب با جنبش صهيونيستي بر بخش هايي از نقشه سياسي منطقه نمايان است. بيشتر ملت فلسطين و گروه هاي فلسطيني همچنان به مقاومت به عنوان يك استراتژي براي پايان دادن به حضور اشغالگران متكي هستند. فلسطينيان و مبارزان فلسطيني نيز از طرف جهان عرب و اسلام حمايت مي شوند. قضيه فلسطين با مفهوم سياسي آن و فاجعه فلسطين با جنبه هاي انساني و اجتماعي آن از مهم ترين اجزاي نقشه سياسي و تحولات آن در قرن بيستم در كنار دو جنگ جهاني اول و دوم به شمار مي رود.