برای شروع و به مناسبت ایام شهادت دکتر مفتح به موضوع حوزه و روحانیت می پردازم.
موضوعی که گاهی برای نوجانان جوانان از مسائل اصلی آنها محسوب می شود.
اینکه برای ادامه ی تحصیل به حوزه بروند یا دانشگاه؟ اینکه اول به حوزه بروند یا به دانشگاه؟ و یا اینکه همزمان در دانشگاه و حوزه درس بخوانند یا نه؟
فکر می کنم یکی از مهمترین نکاتی که بچه های دغدغه مدار خوب است به آن توجه کنند این است که برای ادامه ی تحصیل در سطح عالی دو راه پیش پای خود ببینند، دانشگاه و حوزه.
اگر هدف ما تحصیل علم باشد و در صدد کار کردن در حوزه ی علم و دانش باشیم باید حواسمان باشد که این رسالت را هم در دانشگاه و هم در حوزه می توان انجام داد.
با این رویکرد دانش آموز بعد از پایان دوران دبیرستان بین حوزه و دانش گاه دست به انتخاب می زند.
در همین زمینه وقتی به سخنان رهبری دقت می کنیم بخصوص سخنانی که ایشان در جمع جوانان بیان کرده اند به همراهی حوزه و دانشگاه در کلام ایشان پی می بریم.
در یک جمع رفاقتی دوستی می گفت شاید امروزه حضور با انگیزه و موثر در حوزه مهمتر از گذشته باشد، چون در این مقطع زمانی نیازمند آن هستیم که برای ساختن مجدد تمدن اسلامی مبانی مختلفی را از دل علوم اسلامی استخراج کنیم.
خوب که فکر می کنم می بینم نکته آن دوستمان حرف بجایی است. امروز به تناسب پیشرفت علوم در عرصه های گوناگون نیاز داریم مبانی دینی آن علوم و موضع دین را در برابر آن ها بدست بیاوریم. حتی فراتر از آن باید بتوانیم سر فصل ها ی مختلف علوم را با کار کردن در منابع دینی استخراج و تدوین کنیم.
برای مثال باید بتوانیم در حوزه هایی چون مدیریت اسلامی، اقتصاد اسلامی، حقوق اسلامی و... نه تنها آثار و مقالاتی داشته باشیم که رشته های دانشگاهی برای آن ها تاسیس کنیم و در این زمینه ها برای اداره ی جامعه سامانه تعریف کنیم.
و این یعنی مقدمه سازی برای رشد و شکوفایی تمدن اسلامی.
بد نیست نگاهی هم به موضوع وحدت حوزه و دانشگاه داشته باشیم.
اگر از بعضی نظرات شکلی و تشریغاتی که به برگزاری نشست و همایش و .. با موضوع وحدت حوزه و دانشگاه می پردازند صرف نظر کنیم با دو رویکرد اصلی در کشور روبرو هستیم.
در یک نگاه عده ای معتقدند این وحدت زمانی اتفاق میافتد که تعدادی از تحصیل کرده های حوزه در سطح عالی آن وارد دانشگاه شده و با ساختاروعلوم دانشگاه هم آشنا شوند ویا عکس آن اتفاق بیافتد. یعنی دانشجویانی که تحصیلات دانشگاهی را در حد مطلوب پشت سر گذاشته اند وارد حوزه شوند و آنجا هم به اندازه کافی تحصیل کنند تا از دل این جریان تولید علم دینی در سر فصل های مختلف حاصل شود.
در نگاه دوم گفته می شود بهتر آن است مراکزی داشته باشیم که همزمان به علم آموزان هم علوم دینی و هم علوم روز دانشگاهی را آموزش دهد تا حاصل آن تولید علم دینی باشد.
به نظر می رسد برای قضاوت و انتخاب یکی از دو مدل گفته شده باید خروجی آن دو را بررسی کنیم تا بتوانیم به مدل مطلوب تر برای ایجاد پیوند بین حوزه و دانشگاه برسیم.
به امید انتخاب بهترین مسیرها در زندگی.
