مركز اطلاع رساني فلسطين در روز ۲۹/۱۱/۱۳۸۲ (۲۰۱۸-۲۰۰ع .م) گزارشي مبني بر استمرار ساخت شهرك هاي صهيونيست نشين ارائه داد و در اين گزارش اعلام كرد ۶/۱۲ درصد از مساحت نوار غزه به اشغال صهيونيست ها درآمده است. در بخش ديگري از اين گزارش خاطرنشان شده بود كه ساكنان ۹ تا ۱۹ شهرك،يهوديان تندرو هستند و همچنين در ۷ شهرك نيز يهوديان لائيك ساكن هستند. برپايه اين گزارش جنبش هاي افراطي نقش اساسي در ساخت اين شهرك ها داشتند. به طور مثال جنبش تندروي «مزراحي هبوعيل»در ساخت ۱۹ شهرك دخيل بوده است. از سوي ديگر حزب افراطي« مفدال» بر ۹ شهرك سلطه داشت. ساخت اين شهرك ها در دو مرحله يعني از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۳ به طول انجاميد كه مهم ترين آنها شهرك كفر داروم، شهرك ايرز، شهرك نتزاريم، شهرك موارج و شهرك نيتز بود. دور دوم شهرك سازي از سال ۱۹۷۷ تا سال ۱۹۹۱ بود كه در اين مدت ۱۴ شهرك در امتداد نوار غزه يعني از دورترين نقطه شمال تا جنوب احداث شد. شهرك صهيونيست نشين در امتداد سه كمربند در اين منطقه توسعه يافتند. كمربند اول: ساحل نوار غزه (با ۱۶ شهرك يهودي نشين) به استثناء دو ساحل شهر غزه و جباليا؛ زيرا بيشتر فلسطينيان در اين دو نقطه ساكن هستند. كمربند دوم: در جاده اصلي صلاح الدين نوار غزه واقع شده كه ۳ شهرك را در خود جاي داده است. سومين كمربند: در مرزهاي نوار غزه از سمت خط سبز (فلسطين اشغالي ۶۸) واقع است. اين كمربند ۱۲ شهرك صهيونيستي را در خود جاي داده است. اين گزارش تأكيد كرده بود كه صهيونيست ها با انتخاب اين مناطق به عنوان پايگاه هاي شهرك نشين اهداف زير را دنبال مي كردند: ۱- پاره پاره كردن فلسطين به منظور كنترل آسان آن و ممانعت از ارتباط فلسطينيان با يكديگر. ۲- جلوگيري از توسعه مناطق فلسطيني نشين. ۳- سلطه بر منابع طبيعي نوار غزه به ويژه آب هاي شيرين اين منطقه. گزارش مذكور هيچ اميدي براي فلسطينيان باقي نمي گذاشت. نگراني هاي ناشي از سلطه طلبي رژيم صهيونيستي با حمايت آمريكا از يك سو سير تدريجي از دست دادن سرزمين مادرزادي در كنار انفعال سازمان هاي بين المللي و سكوت مجامع جهاني و كشورهاي اسلامي از سوي ديگر، مسئله بغرنجي بود كه بعد از ۳۸ سال اشغال غزه روح هر فلسطيني را مي آزرد. اما در كنار همه اين مشكلات فلسطينيان با برخورداري از اراده مصمم و خلل ناپذير مقاومت توانستند بعد از ۳۸ سال تحمل ستم و زور و سختي هاي فراوان، ارتش رژيم صهيونيستي را وادار به عقب نشيني از غزه و تخليه شهرك هاي يهودي نشين كنند. عقب نشيني ارتش اسرائيل از غزه پس از ۳۸ سال اشغال و وارد كردن خسارات فراوان مادي و معنوي به مردم فلسطين حكايت از سد آهنين و مقاومت مردمي بود كه با سنگ در مقابل سلاح مقاومت كردند. اين عقب نشيني ثابت كرد كه صهيونيسم هم مي شكند و حتي اگر رهبر آن آريل شارون سنگ دل باشد. ترديدي نيست شارون تحت شرايطي سخت و دوار كه بخشي از آن ناشي از تسليم در برابر مقاومت بود و بخشي ديگر نيز ناشي از فشارها و هزينه هايي بود كه از همه سو بر رژيم صهيونيستي وارد مي شد، طرح عقب نشيني از غزه را پذيرفت. اين واقعيت را بايد سرآغاز شكست تاريخي دانست كه اسرائيل را در ابتداي اين راه قرار داده است. آزادي ۳ درصد از خاك فلسطينيان مقدمه اي است براي آزادي همه نقاطي كه به زور اسلحه اشغال شده است. اما پذيرش طرح خروج از غزه توسط نخست وزير رژيم صهيونيستي كه سابقه بسيار سياهي در مقابله با فلسطينيان دارد، محصول چند عامل است. عامل نخست مربوط به عوامل داخلي است. پس از اعتصاب ۲۷ نفر از خلبانان اسرائيلي در سپتامبر ۲۰۰۳ و سرباز زدن از انجام مأموريت و كشتار مردم فلسطين و مراكز پرجمعيت و بي دفاع، گروه ديگري از فرماندهان ارشد ارتش اسرائيل در نامه اي به شارون از نقض حقوق بشر در عمليات هاي نظامي ارتش در سرزمين هاي اشغالي بر ضد فلسطينيان به شدت انتقاد كردند. اعتراض به عملكرد آريل شارون به جايي رسيد كه حتي برخي از اعضاي بازنشسته سازمان ضدجاسوسي و امنيت داخلي اسرائيل در سال ،۲۰۰۳ ادامه سياست هاي وي در سرزمين هاي اشغالي را نگران كننده دانستند و به اين ژنرال هشدار دادند كه عملكرد وي زمينه هاي سقوط اسرائيل را فراهم كرده است. از سوي ديگر، اختلافات پارلماني ميان حزب ليكود و احزاب ائتلافي همزمان بود با تشريح وضعيت بحراني و شكست عمليات هاي نظامي ارتش اسرائيل در برخورد با فلسطينيان. ارتش اسرائيل در دو سال اخير سعي كرد با هدف قرار دادن رهبران جنبش مقاومت فلسطين و ترور شخصيت هايي همچون شيخ ياسين، رنتيسي و ديگر اعضاي ارشد گروه حماس آتش مبارزه و مقاومت را در سرزمين هاي اشغالي فرونشاند و صف مستحكم مقاومت را درهم شكست. اما نه تنها اين سناريوي شارون به ثمر ننشست، بلكه مقدمه اي براي انسجام مقاومت و تشديد بحران در درون تشكيلات دولت اسرائيل. در اين مدت توانايي و قابليت هاي ويژه مبارزان فلسطيني به تدريج روحيه شهروندان اسرائيلي را به شدت تضعيف كرد و باعث روند نزولي مهاجرت به اسرائيل و سقوط شديد درآمدهاي رژيم صهيونيستي شد. نكته ديگر اين كه به غير از سران افراطي رژيم صهيونيستي، بسياري از جنبش ها و احزاب دروني خواستار استقرار صلح، اجراي توافقات آتش بس مربوط به اجلاس شرم الشيخ و درنهايت تحقق مفادي از نقشه راه در اين منطقه هستند. اما در كنار عوامل داخلي، برخي عوامل مؤثر خارجي نيز در اين زمينه نقش داشتند. به هر حال اسرائيل بايد استراتژي تداوم حيات در بحران راكنار گذارد، اما آيا اين رژيم قادر خواهد بود بدون بحران در منطقه ادامه حيات دهد؟ اين سئوالي است كه هم سران اين رژيم را در رعب و وحشت فروبرده است و هم در آينده مي توان بيشتر ابعاد آن را درك كرد. رژيم صهيونيستي هم اكنون با يك محدوديت بزرگ منطقه اي و بين المللي روبه روست و آن ملزم بودن اسرائيل به اجراي طرح چهارجانبه سازمان ملل متحد ، اتحاديه اروپا ، روسيه و آمريكا موسوم به نقشه راه است. ازجمله مفاد اين طرح در پايان مرحله سوم خروج كامل و بي قيد و شرط از سرزمين هاي اشغالي است. بنابراين خروج كامل از غزه با تمام دشواري هايي براي صهيونيست ها دارد، راهي بود كه بايد طي مي شد. اما اينجا باز اين سئوال مطرح مي شود كه آيا الزامات رژيم صهيونيستي به مفاد نقشه راه دولت اين رژيم را وادار به پذيرش واقعيت ها كرده يا ريشه هاي واقعي اين رويداد را بايد در مقاومت جست وجو كرد؟ اين موضوع را تا اندازه اي اين چنين مي شود تشريح كرد. در جهت تحقق نقشه راه، شارون با مخالفت از طرح خروج از نوار غزه، طرح اسكان فلسطينيان در صحراي«الفردقه»نزديك درياي سرخ كرد كه اين طرح نه تنها مورد مخالفت مصري ها قرار گرفت، بلكه فلسطيني ها را در ادامه مقاومت مصمم تر از گذشته كرد. درحقيقت رهبران و مردم فلسطين وقتي به نقشه راه مي نگريستند، مي پنداشتند كه اين نقشه با شرايط موجود اهداف آنان را محقق نمي كند. درواقع، ملت فلسطين تنها راه رسيدن به دولت مستقل را در داشتن حاكميت كامل مي دانستند و مي دانند؛ حاكميتي كه مرزهاي آن با خط سبز و به طول بيش از ۳۶۰ كيلومتر و قبل از سال ۱۹۶۷ است.

معماي سرزمين واقعي فلسطين

درحالي كه نگاه شارون فقط در نيمي از كرانه باختري رود اردن خلاصه مي شد كه هزار كيلومتر ديوار و حصار نظامي آن را محاصره كرده اند. آمريكا نيز راه فرار از اجراي تعهدات را براي اسرائيل بازگذاشته است؛ زيرا دولت هاي آمريكا همواره چشم بسته و به دور از واقعيات از اسرائيل در قبال حقوق مشروع فلسطيني ها، حمايت كرده اند؛ به گونه اي كه اكنون همه فلسطيني ها مي دانند دولت آمريكا به دنبال برقراري دولت فلسطين براساس نقشه راه يا هر روش ديگري نيست. اين جريان و شكل تدريجي آن به گونه اي پيش رفت كه ملت فلسطين تصميم گرفتند سرنوشت و آينده دولت و ملت مستقل خود را در اراده ملي خود دنبال كنند و حتي در اين راه جلوي شديدترين حملات و خشن ترين رفتارها ،مقاومت كردند. هيچ كس از ياد نمي برد كه«افيگدور ليبرمن» وزير بركنار شده و رئيس حزب اتحاد ميهني اسرائيل وقتي ديدگاه تند و افراطي خود را در سركوب فلسطينيان اعلام كرد و به عنوان سرسلسله طرفداران اين رويكرد جنون آميز، از پايان درگيري ها در رفع و كشتار مردم منطقه و توقف سركوب ها انتقاد شديد كرد، اين انتظار مي رفت كه دولت شارون در مقطعي حملات گستاخانه خود را در سرزمين هاي اشغالي تشديد كند. علائم و شواهد نيز نشان مي داد اين گونه ديدگاه ها و مواضع از كاخ سفيد به افراطيون اسرائيلي انتقال پيدا مي كردند؛ ديدگاه هايي كه همگي آنها بر يك محور تكيه داشتند و آن هم كنار گذاشتن ايده برقراري دولت فلسطيني بود و متأسفانه برخي از دول عربي نيز با اين ايده همنوا بودند و بر فلسطينيان فشار وارد مي كردند. اما اكنون كه غزه بعد از سي وهشت سال از چنگال غاصب اسرائيل خارج مي شود، افق هاي روشن در آزادي تمام مناطق اشغال شده فلسطين پديدار شده است. مقاومت نابرابر در اين مدت طولاني، پيروزي حق بر زور و ستم را نمايان كرد. انتظار مي رود دوران سختي در سرزمين هاي اشغالي در آينده اي نزديك به سر آيد.