مرگ تدريجي فلسطين

باشگاه را خانه خود بسازيد  ورود اعضا  کاربر میهمان به باشگاه خوش آمدي  امروز شنبه 29 اسفند 1388  كاربران برخط 50 نفر

◄ مرگ تدريجي فلسطين

● نويسنده: ادوارد - سعيد

● منبع: سایت - پژوهه - تاريخ شمسی نشر 28/03/1382

وقتي بيماري جسمي به طول ميانجامد، تاثيرات سوء روحي نيز با خود ميآورد كه انسان احساس عجز و ناتواني ميكند. اما در چنين برهه اي اين فرصت نيز به دست ميآيد تا شخص بتواند به مسائل و قضايا عميق تر و پرمعناتر بنگرد. در سه ماه گذشته بيشتر وقت من صرف رفت و برگشت به بيمارستان و پرداخت به آزمايشات مختلف پزشكي گذشت. در خلال اين رفت و برگشتها مجبور بودم ساعتها نيز در سالنهاي انتظار چشم به ديوار بنشينم بدون اينكه بتوانم كاري انجام دهم. اين نشستهاي طولاني ـ شفافيت ذهني در من به وجود ميآورد تا بتوانم بهتر مسائل و رويدادهاي روزمره را بررسي كنم. در آن روزها اخبار و حوادث فلسطين را دنبال كرده و به مناظر ترسناكي كه كشتار و تخريب زندگي مردم فلسطين را بر صفحه تلويزيون به نمايش ميگذاشت مينگريستم و بدان وسيله به نتيجه گيريهايي در مورد دولت اسرائيل و اينكه در فكر آريل شارون چه ميگذرد، دست مييافتم. وقتي خلبان هواپيماي اف 16 اسرائيل شهر غزه را بمباران كرد و موجب تخريب قسمتي از شهر و از جمله قتل 16 كودك فلسطيني شد، در اين روز آريل شارون پيام تبريك خود را به وسيله روزنامه نگاران به آن خلبان ارسال و از اين دست آورد بزرگ دولت اسرائيل مفتخر بود. در اينجا بود كه من توانستم تصوير روشني از قدرت بيماران روحي به دست آورم و اينكه اينان چگونه ميتوانند ديگران را وادارند به اعمالي اين چنين ساديستي و جنايتكارانه دست بزنند و زشتي و شناعت عمل خود را احساس نكنند. وارد شدن به ذهنيت رسمي در دولت اسرائيل تجربه مفيدي بود كه من در روزهاي انتظار كسب كردم. موفقيت دولت اسرائيل در پنهان كردن خود در پس مسئله "مبارزه با تروريسم" بوش موجب شده تا جهانيان نتوانند به درستي، حجم بزرگ جنايتي كه عليه ملت فلسطين انجام ميگيرد تشخيص دهند. از آن سو خيل عظيم روشنفكران آمريكايي (كه به نظر من غرق در فسادند) مشغول صياغت سياستهاي امپرياليستي آمريكايند، و اينگونه وانمود ميكنند كه اين سياست به سود صلح جهاني است و خود موجب پنهان ماندن مسئله فلسطين شده است. در درون اسرائيل نيز بخش گسترده اي از افسران بازنشسته كه در صنايع، مخابرات و اطلاعات مشغول به كار هستند، سياست دولت اسرائيل را تاييد و ادامه آن را براي امنيت اين كشور ضروري ميدانند. امنيت اسرائيل همانند حيواني افسانه اي شده كه همه به دنبال آن هستند اما اثري از آن نمييابند و با وجود اين به جستجو ادامه ميدهند. كسي نيست بپرسد كه عليرغم گذشت ساليان دراز، چرا امروز امنيت اين كشور شكننده تر از پيش شده و همسايگان وي بيشتر دوري ميگزينند. آيا امنيت اسرائيل بايد جهان اخلاقي ما را مورد تهديد قرار دهد؟ در سي سال گذشته رهبران كشورهاي عربي و حتي فلسطين بيشترين مماشات را با اين دولت انجام داده اند. اما اسرائيل در همين مدت بيشترين ضربات را بر اين كشورها وارد كرده است. اين كشور عليرغم كوچكي خود انبار عظيمي است از انواع سلاحهاي شيميايي، اتمي، نيروهاي هوايي و دريايي كاملا مدرن كه هر روز نيز با كمك دولت آمريكا گسترش مييابد و حد و مرزي نيز برايش قائل نيست. از آن سو رسانه هاي كشورهاي غربي مسئله تروريسم را همچنان تكراري و به شيوه اي سترون دنبال ميكنند كه خود موجب نديدن آن شر بزرگي است كه اسرائيل جابرانه بر زندگي و جان و مال فلسطيني ها اعمال كرده است. اين درست است كه عمليات انتحاري بايد محكوم شود، اما بايد اين را نيز در نظر گرفت كه اعمال اين چناني در نتيجه سالهاي طولاني سياست سركوب و زجر و ستم يك ملت نااميد است و هيچ رابطه اي با اين ادعا ندارد كه گويا اعراب و مسلمانان خشونت طلب اند. شارون خود مانع اصلي در راه برقراري صلح است و هر آنچه از دستش برآيد براي دامن زدن به خشونت انجام ميدهد، اما در غرب به مسئله خشونت به شكلي انتزاعي برخورد ميكند. اين خشونت هر چقدر شديد باشد، عكس العملي است در برابر قتل و تخريب و تحميل انواع مشقات و رنجهايي كه بر فلسطينيان اعمال ميشود. نديدن اين مسئله به مثابه نقض انسانيت ما خواهد بود. فهم عوامل ريشه هاي خشونت از زشتي و شناعت آن نميكاهد، اما آن را در زمان و مكان حقيقي خود قرار ميدهد. رسانه هاي جمعي در غرب اجازه نميدهند تا مسئله خشونت در جايگاه حقيقي خود بررسي شود و آن را سواي عواملي ميدانند كه موجب بروز آن شده است و در نتيجه اينچنين وانمود ميشود كه اسرائيل در حال مبارزه با شر بزرگي است. ظلم و ستمي كه اين دولت در حق سه ميليون مردم فلسطين مرتكب ميشود، در اينجا از نظرها پنهان ميماند. در اينجا خبر مطلق اسرائيل در برابر شر مطلق فلسطينيها نمايانده ميشود. من در اينجا از سياست بازيهاي دولت اسرائيل با افكار عمومي صحبت نميكنم، اما اين را نيز بايد بگويم كه اين كشور بدون پنهان كردن خود در پشت مسئله مبارزه با تروريسم، هيچگاه نميتوانست آزادانه به اين اعمال جنايتكارانه دست زند. من تاكنون در هيچ كشوري نديده ام كه دولتي اينگونه آشكارا به اعمال ساديستي و كشتار ديگران دست بزند و در تلويزيون نيز به نمايش بگذارد بدون اينكه صداي اعتراضي از كسي بلند شود. در نتيجه، درد و رنجي كه فلسطيني ها متحمل ميشوند در برابر منطق دفاع از خود و مبارزه با خشونت، پنهان ميماند (لانه خشونت، زيربناي خشونت، كارگاه بمب سازي، افراد مشكوك به تروريست بودن ) ليستي بسيار طولاني رديف ميشود كه فقط لايق اشخاصي از نوع شارون و بوش است. امروزه مفهوم واقعي و حقيقي خشونت از محتواي اصلي خود تهي شده و بدون هيچ قيد و بندي در اسارت اميال شخصي درآمده كه به هر شيوه نامشروعي از آن استفاده ميكنند، بدون در نظر گرفتن رابطه عقلي و منطقي در اين زمينه. انهدام كشور افغانستان را در نظر بگيريد و يا ترور بيش از يكصد فلسطيني. (از هزاران زن و مرد فلسطيني كه در بازداشتگاههاي اسرائيل در حال اسارتند سخن نميگويم) كسي نميپرسد چرا اينهمه تخريب و كشته؟ آيا اينان در دادگاههاي صالحه محكوم شده اند. و اينكه آيا اينان در آستانه عمل تخريبي بوده اند (چيزي كه آمريكا و اسرائيل در مورد غالب اين قربانيان ادعا ميكنند) و يا اينكه به اين اعتبار كه آنان ممكن است خطرناك باشند، بدون هيچگونه تحقيق و بررسي، كه در اين صورت نياز به اعدام و زندان آنان نيست. در اين ميان سخنگويان بيشرمي ـ همچون: رنان گيسن، دوري گولد و آفي بارنز و يا آري فلشر كه وقيحانه هر اتهامي به هر كس ميبندند و بدون خستگي از سياستهاي احمقانه و جاهلانه اي حمايت ميكنند كه موجب قتل و كشتار و به گردش درآمدن چرخه خشونت ميشود؛ خشونتي كه آرام آرام قربانيان خود را نابود ميكند بدون اينكه كسي به آنان گوش فرا دهد. در كشور اسرائيل برنامه هاي تبليغاتي به منتهاي درجه انحطاط و رياكاري خود رسيده است. اگر از نويسندگان با شهامتي همچون، عميره هس، تانيا ليبوفتيش، جف هالپر و اسرائيل شامير و تعداد اندك ديگري بگذريم، در بقيه دفاع و تبعيت كوركورانه از دولت، جاي بحث و تحليل منطقي از قضايا را گرفته است. ديگر از اكادميسين هاي بزرگي همچون، اسرائيل شاهاك، جاكوب نايمون، يهو شوع ليبوفتيش و يا كسان ديگري كه بسيار اندكند همچون زئيف اشترنيهل، اوري افنري وايلان بابي كه به اندازه كافي شهامت داشتند تا از مباحثات ساده انگارانه خارج شده و مسائل را بسيار ريشه اي بنگرند، ديگر خبري نيست. اينگونه مينمايد كه اردوگاه صلح و جنبش چپ اسرائيل در سراشيبي زوال فرو افتاده است. در حالي كه اينهمه جنايات به نام ملت و دولت اسرائيل در حال وقوع است، روشنفكران اين كشور مشغول بازي با كلمات و مباحثي سطحي از قبيل: خروج استراتژيك، نگهداري و يا ترك مستعمرات و اينكه آيا بايد ديوار امنيتي كشيده شود يا نه؟ ميباشند. تفكرات جنون آميزي كه هدفش به محاصره درآوردن سه ميليون انسان در درون ديوارهاي منفصل از هم است و آنگاه اين ادعا كه اينان وجود ندارند. ديوارها و حصارهايي كه حقيقتا شايسته همان جنرالها و دولتمردان اسرائيل است. كجايند همتايان اسرائيلي نويسندگان شجاع آفريقاي جنوبي در دوران آپارتايد؟ نويسندگان دليري همچون ناديف گورديمر، آندره برنك، آتوك فوگارد؛ كساني كه با شهامت بي نظيري عليه دولت آفريقاي جنوبي به مبارزه برخاستند و فرياد خود را عليه بي عدالتي و ظلم بلند كردند. آنچنان فريادهايي در ميان روشنفكران اسرائيل به انحطاط كشيده شده است. روشنفكران امروز جامعه اسرائيل در حد نشخواركنندگان رسمي دولت سقوط كرده اند. انتقاد جدي و آكادميك در روشنفكران نخبه اسرائيل رو به زوال رفته است. سياست و عملكرد دولت امروز اسرائيل، انعكاس برنامه ها و تفكرات آريل شارون است كه هدفي به جز نابودي ملت فلسطين را دنبال نميكند. شارون اين سياست خود را يا با نابودي تدريجي و يا با كشتار آشكار فلسطينيان دنبال ميكند. بارزترين نمونه اين سياست همانا اشغال هر روزه زمينهاي تازه، ساختن مستعمرات و اسكان تازه واردان در آنها و از طرفي ساختن هر چه بيشتر پادگانهاي نظامي و جاده ها و موانع مختلف ديگر است كه در مجموع موجب آوارگي و بيخانماني بيشتر فلسطينيها ميشود. در جريان صلح اسلو دولت اسرائيل پذيرفت كه 18% از زمينهاي غرب رود اردن و 60% زمينهاي منطقه غزه را تخليه كند. اما اكنون دولت اسرائيل همه اين سرزمينها را به اشغال مجدد خود درآورده است. فرانتس كافكا در يكي از داستانهاي كوتاهش از مردي به نام كراكوس ديوانه نام ميبرد كه قربانيان خود را به وسيله استعمال سوزن و حك كلمات بر جسم آنان، به قتل ميرساند. قربانيان در جريان شكنجه دچار خونريزي ميشدند و جان ميباختند. بايد گفت كه امروزه شارون مشابه چنين شيوه اي را براي قتل فلسطينيها به كار ميبرد و هيچ فرياد اعتراضي نيز عليه اين جنايت شارون از كسي برنميآيد. امروز هر فلسطيني به مثابه يك زنداني در فلسطين به حساب ميآيد. شهر غزه با همه جمعيتش از سه جهت به وسيله سيم هاي خاردار و الكتريكي به محاصره درآمده (جهت چهارم درياست). مردم در اين شهر همانند حيوانات در اسارت به سر ميبرند. امكان هيچ نوع فعاليتي از قبيل خريد و فروش محصولات كشاورزي خود را ندارند. مدارس بچه ها تعطيل است. از هوا با هواپيماي اف 16 و هلي كوپترهاي كبرا و از زمين با توپ و تانك و مسلسل مورد هجوم قرار ميگيرند. اين شهر همانند اردوگاه بزرگي از فقر و درد و گرسنگي است. كابوس مرگ سراسر شهر را فرا گرفته است. اگر حادثه اي كوچك در شهر رخ دهد هزاران سرباز مسلح بر سر آنان هجوم آورده و انواع تجاوزات و اهانتها را در حقشان انجام ميدهند. ورود هرگونه وسايل بهداشتي و دارويي به اين شهر قدغن است و ماشينهاي اورژانس را يا به گلوله بسته و يا مصادره ميكنند. دولت اسرائيل به همه آنچه كه در بالا گفته شد اكتفا نكرده بلكه به تخريب گسترده و هر روزه خانه هاي مردم ميپردازد. صدها هزار درخت ثمري را ريشه كن نموده و هزاران هكتار زمينهاي كشاورزي را به وسيله سموم فاسد و ويران كرده است. ساكنان غزه به طور دائم در معرض هجوم و تعقيب سربازان اسرائيلي قرار ميگيرند. اهالي غزه غالبا كساني هستند كه پس از سالهاي 1948 ميلادي زمينهايشان توسط دولت اسرائيل مصادره شده و آواره گشته اند. هم اكنون كلمه اميد از قاموس ملت فلسطين زدوده شده و راهي به جز مبارزه در برابر آنان گشوده نيست. با وجود همه آنچه كه گفته شد و پس از گذشت بيش از 35 سال از ادامه اين همه جنايات، شارون و اطرافيانش از مبارزه عليه خشونت دم ميزنند. به عقل عليل شارون و اطرافيان وي يك لحظه خطور نميكند كه تهاجم اينان عليه ساكنان بومي همچون ساير تهاجمات استعماري در ديگر كشورها، چيزي جز مقاومت نميآفريند و فلسطيني ها به اين مقاومت ادامه خواهند داد. در حال حاضر غرب رود اردن به وسيله هزار تانك و توپ به محاصره درآمده كه هدف اصلي ارعاب و در وحشت نگهداشتن مردم است. اسرائيل هر دو هفته يك بار حكومت نظامي را در اين مناطق تمديد ميكند كه در نتيجه رفت و آمد ساكنان محدود و حتي گذر از كوچه اي به كوچه ديگر نيز با خطر مواجه است. دبستانها، دبيرستانها و دانشگاهها تعطيل شده و از تحصيل خبري نيست. شهر با همه موسسات خود تبديل به ويرانه و مخروبه گشته و سيستم آب و برق نيز كاملا از كار افتاده است. در چنين شرايطي فعاليت اقتصادي نيز كاملا فلج است. در مورد كودكان در فلسطين بايد گفت كه نيمي از آنان از سو تغذيه رنج ميبرند. دو سوم ساكنان نيز در زير خط فقر ميباشند در شهر جنين (همان شهري كه به وسيله ارتش اسرائيل مورد تهاجم قرار گرفت و ساكنان اردوگاهها قتل عام شدند. بوروكراتهاي جبون بين المللي همچون كوفي عنان از ترس دولت اسرائيل تحقيق در مورد اين قتل عام فجيع را متوقف نمودند) كودكان با شليك گلوله به قتل ميرسند و همه اينها باز هم قطره اي است در برابر دريا، در برابر همه آن جناياتي كه سربازان چشم و گوش بسته اسرائيلي نسبت به ساكنان بي پناه شهرها مرتكب ميشوند. از نظر اين سربازان كشتن هر فلسطيني مشكوك به تروريست بودن بلامانع است. اينان آزادند هر بلايي را بر سر ساكنان شهرها بياورند. آنان را ساعتها در صفهاي طولاني و در زير آفتاب سوزان نگهميدارند. مواد كشاورزي و دارويي اينان به علت ماندن در پشت موانع بيشمار فاسد شده و تلف ميشود. بي جهت مورد ضرب و شتم قرار ميگيرند. براي ارعاب مردم با ماشين جيپ به طرف آنان حمله ور ميشوند. مردان را مجبور ميكنند كه در برابر ديگران عريان شوند. اهانتهاي بسيار ناروا در حق پدران و مادران، در جلوي چشم فرزندانشان مرتكب ميشوند. بيماران را از رفتن به بيمارستان منع كرده و ماشينهاي اورژانس را به گلوله ميبندند (بسياري زنان حامله فرزندان خود را يا در ماشين و يا در پشت موانع بر روي زمين به دنيا ميآورند) تا امروز تعداد كشته هاي فلسطين چهار برابر اسرائيليها بوده است. با كشته شدن تعداد بيشتري افراد مشكوك و فرزندانشان، دولت اسرائيل ظاهرا اظهار تاسف نيز ميكند. گاها اشاره ميشود كه اسرائيل كشوري دموكراتيك است. اگر چنان باشد بايد گفت كه بلي دموكراتيك ولي بدون داشتن ضمير انساني و يا كشوري كه عقليتش دچار جنون ضعيف كشي شده است. كشوري كه سياستش انعكاسي در روحيه رهبران خود از نوع شارون است. رهبراني كه در فكرشان چيزي جز زجر و كشتار و طرد فلسطينيان و تحقير آنان نيست. رهبري كه در گذشته و حال ارمغاني بهتر از اين نداشته است و به اعمال خود مباهات مينمايد، اعمالي شبيه قهرمان ديوانه كتاب كافكا، و در كنار وي فوجي عظيم از مستشاران و فيلسوفاني كه اعمال او را ميستايند به اضافه كمكهاي مادي فراوان و بي شائبه دولت آمريكا. اما حقيقت بسيار ساده است و آن اينكه در آنجا ارتش اشغالگر فلسطيني، توپ و تانك و هواپيماي فلسطيني و حتي دولتي كه بشود از آن صحبتي به ميان آورد در كار نيست. در آنجا خشونت و تروريسمي است كه آفريده دولت اسرائيل است تا از اين راه بتواند اهداف جنگ طلبانه خود را جمله جمله بر جسم فلسطيني ها حك كند و آنان را تدريجا به قتل برساند. همه اين اعمال ضدانساني بدون هيچگونه اعتراضي از جانب غالب فيلسوفان، روشنفكران و هنرمندان اسرائيلي به انجام ميرسد. اكنون ماههاست كه موسسات آموزشي از مدرسه گرفته تا دانشگاه در مناطق اشغالي جبرا به تعطيلي كشانده شده است. و ما در انتظار فرياد اعتراض آكادميسين هاي غربي هستيم كه به اين وضع رقت انگيز اعتراض كنند. آناني كه داعيه دارند كه آزادي تحصيل علم و دانش بايد براي همگان فراهم باشد. چه كسي به اين حق پايمال شده ملت فلسطين اعتراض خواهد كرد؟ خلاصه اينكه ملت فلسطين بايد به مرگ تدريجي نابود شود تا اسرائيل به امنيت دست يابد، امنيتي كه گويا در دو قدمي و يا نزديك تر است. اما اين امنيت به علت عدم شعور و استحقاق آن از درون دولت اسرائيل، هيچگاه تحقق نخواهد يافت و همگان نيز بايد به اين سياست دولت اسرائيل همدردي نشان دهند. كسي هم نبايد از درد و رنج مردم فلسطين، زنان، مردان و زندانيان آنها، از مادران فرزند از دست داده و خانواده هايي كه نان آور خود را از دست داده اند، چيزي بنويسد. هيچكس حق اظهارنظر در اين زمينه ندارد. كساني شايد اظهار بدارند كه رنجهاي موجود فقط در نتيجه ارضاء تفكرات ساديستي و جنايتكارانه نيست، زيرا در برابر ما طرفين دعوايي وجود دارند كه با يكديگر درگيرند و زماني و در جايي به شكلي بايد متوقف شود. اما چنين اظهارنظري قابل اعتراض است، در اينجا ما با طرفيني روبرو هستيم كه يكي داراي دولت، ارتش و امكاناتي عظيم است و ديگري كه سرزمين و حقوقش مصادره شده و راه وصول او به سوي احقاق حقش نيز مسدود شده است. دشمنان بر مفهوم درست اين رنج تسلط پيدا كرده و آن را به سود خود تحريف و از آن وسيله اي هدفمند ساخته اند كه به قتل و تعزير بيشتر مردم فلسطين بپردازند. با وجود همه اينها سياست اسرائيل در نهايت با شكست مواجه خواهد شد.

368 بازديد 0 امتياز 0 نظر

◄ مطالعات منطقه ای:


● اسراييل	● فلسطين

◄ دسته


● متن / مقاله

◄رسته :3

◄تاريخ ارسال:28/03/1382